Site Title

VN: wereldwijd watersysteem functioneert niet meer

Het wordt me onmogelijk gemaakt foto,s te plaatsen van die troep bij die containers en als ik wat wil plaatsen komt er een andere eerder gemaakt foto te voorschijn en medewerkers van WordPress dit is effe een test

Dat is bij de containers bij Jumbo op de Heenvlietlaan Buitenveldert

“Ze” blijven me proberen het plaatsen van topics te verhinderen en als ik opload komt er een eerder opgenomen foto van me te voorschijn en maar weer effe contact op nemen met de medewerkers van WordPress 

Verder zie je weer de gebruikelijke bende bok de containers en heb wat uit de restantenbak gehaald en ach dat paaltje ligt er over een maand nog hoor en sprak een medewerker van de Stadsreiniging die me nog bedankte dat ze nu hun privè auto binnen op de werf kunnen zetten en ze niet meer op de blauwe zone voor Jumbo steeds de schijven moeten verdraaien

De man werkt al 17 jaar bij de Stadsreiniging en weet wat een puinhoop het daar intern is 

Ze komen er aan Vrijdag

En je het weet het nu wel hè

Storm Joseph zet grote delen van Spanje onder water met hevige regenval

WE GAAN MAAR WEER EEN PAAR BLADZIJDEN VAN HET ‘BOEKJE’ PLAATSEN FOLKS 

Bladzijde 15

Hoe meer de tijd vordert hoe meer bladzijden en hoe meer ik er aardigheid in begin te krijgen al denk ik dat uw ( voorzover u dit nog leest) aandacht wel behoorlijk verslapt zal zijn maar het zij dan maar zo en neem ik gewoon voor lief. Het zijn allemaal maar kleine zwarte lettertjes op een witte ondergrond toch ? Het leuke is dat ik een mail kreeg van iemand* die mijn weblog heeft gelezen en haar verhaal naar me stuurde en wil ik toch even hieronder plaatsen:

* ( Die “iemand” was Berry de overbuurvrouw van mijn meissie die ook hersenkanker kreeg en inmiddels is overleden en allemaal “toeval”?”)

Het is grappig om verhalen te lezen van ‘leeftijdsgenoten’ (nou ja die 5 jaar verwaarlozen we even). Ik ben geboren en woonde de eerste 14 jaar van mijn leven op de Da Costakade, het laatste stukje vanaf de DeClercqstraat en dus water voor de deur en dus komt het stekeltjes vangen-verhaal heel bekend voor. Bij mij is ene Harry voorover in het water gevallen en bijna onder de woonboot verdwenen. Hij kon zwemmen en woonboten hadden lage loopplanken en rondjes rondom zodat hij zichzelf uit het water heeft kunnen hijsen. In die tijd stond er 1 auto op de hele kade, na een jaar een 2de (van ons) erbij en dan duurde het weer heel lang voor de derde gezin er eentje kon veroorloven. Mijn vader had een flink bedrag gewonnen in een of andere loterij en dus kwam er een tv. We waren zo’n beetje de eerste en op woensdag en zaterdagmiddag zaten alle kinderen van ons stukje kade daardoor bij mij boven naar pipo, dappere dodo, morgen gebeurt het en de verrekijker te kijken.

Mijn moeder maar slepen met ranja en koekjes tot het spul weer vertrok! Ik ben ook van het tollentijdperk, wij gooiden de bal tegen de stoeprand (kennelijk geen richel in onze buurt) en blikje trappen (putten? noemden we dat geloof ik) op de middenweg. Iedere deur waar kinderen achter woonden hing een touwtje uit de brievenbus zodat ouders niet om de haverklap naar de trap hoefde te lopen. Dat kon allemaal nog zonder dat (buitenlands) tuig zich naar binnen zou dringen en je huis leeghalen. Overal stonden fietsen met alleen dat ene wiebelige standaard slot, geen fietsen met (tegenwoordig minimaal twee) dure niet-door-te-zagen extra sloten zag je, was niet nodig. De voddenman, scharensliep, palingboer, melkboer, aardappelenboer, enz. kwamen nog langs de deur. De voddenman met een paard dat altijd voor onze deur ging plassen en bergde je dan maar, dat dier kon geen maat houden! Geen ijskasten en kwam er een keer in de zoveel tijd een man met een enorme haak in een prachtig blok doorzichtig ijs op zijn rug naar boven.

Grappig dat door jouw verhalen er weer herinneringen boven komen. Ook later, de Phonobar, de Bowlingbar en Leidseplein -Alto was mijn stamcafe- Hans & Grietje en heel veel in de Bamboebar geweest (ken je dat, melde jij niet).

In de Phonobar zelfs in slaap gevallen na het eerste stickie van mijn leven. Wij zijn nooit zo ver weg gegaan, wel eens naar Uithoorn of Amstelveen, nu geen bal meer aan, maar in de jaren 60 was Het Openhof een ‘must’. Ook fraaie verhalen over je familie, de markt, enz. Toen was er nog lol in Amsterdam… de Amsterdamse humor… nu verstaat geen hond je meer! Ik heb al meer dan een jaar mijn eigen website, dus daar kan ik altijd mijn verhaal ook kwijt. Ik kan daar ook pagina bijdoen met ‘mijn verhaal’ en ze niet toegankelijk maken. Uiteraard mag je mijn herinneringen overnemen, zullen ongetwijfeld ook die van jou zijn, in ieder buurt gebeurde toen wel dezelfde dingen, kinderen deden dezelfde spelletjes. Ik ben wel wat jonger en heb de hoelahoep ook meegemaakt, zelfs jongens deden dat, maar daar ben jij net te oud voor denk ik.

Maar wat hebben we niet touwtje gesprongen, rolschaatsen kon nog zonder omver gereden te worden op het asfalt van de grotere straten. Op de stoep ijsglijbanen maken in de winter die niet meteen werden weggehakt door klierige buren en je dus de volgende dag nog langer en gladder kan maken. Ik was het enige meisje tussen allemaal jongens op de kade (in dezelfde leeftijd dan wel) en stond mijn mannetje met racen op de step, voetballen en blikjestrap. Er werd zelfs om mij geplast… ja drie jongetjes gingen in de gracht om het verste plassen en de winnaar mocht met mij ‘gaan’. Harry donderde in de gracht met stekeltjes vangen, maar pieste ook het verste. Was jammer want ik vond Tommy leuker. Maar goed… gewoon stiekem op woensdagmiddag de gracht afgeslopen met Tommy en naar de kindervoorstelling in bioscoop de Liefde (was schuin tegenover ons). Schattig he, een eerste liefde als je 8 bent. En zo kan ik nog wel even doorgaan

* DAT WAS DUS EVEN EEN SAMENVATTING VAN MIJN OVERBUURVROUW DIE KORT NA HET PLAATSEN VAN DEZE BIJDRAGE OOK IS OVERLEDEN AAN HERSENKANKER NET ALS MIJN MEISSIE IN 2014

Het is gewoon leuk te merken dat ook anderen zulke mooie herinneringen hebben en daardoor wordt het juist een leuk boekje en een ieder die een verhaal heeft mag me mailen en neem ik het mee in dit boekje . In 50 jaar tijd is de wereld inderdaad wel heel erg veranderd en dat merk je dan zoals van de week dat ik s,morgens al om half negen in het AMC moest zijn voor die lever-echo en direct al in een forse file verzeild raakte. Het was nog donker en behoorlijk mistig en dan rij je daar en zie je constante stroom van auto,s naast, voor je, achter je met allemaal van die zenuwenlijders met getoeter, geflikker met lichten als je niet opschiet en gejakker. Zo onwezenlijk allemaal en je ruikt gewoon de door de mist bezwangerde lucht van al die uitlaatgassen en even waan je je in de hel of een soort Sodom en Gommora en ben ik ergens dan dankbaar dat ik deze stress niet meer hoef mee te maken elke ochtend en dacht onwillekeurig aan wat ik in het weblog geschreven had over die arme tweeverdieners bij mij in de buurt die zich elke dag in zo een file moeten storten en waar de snelweg voor het AMC n.b. al helemaal vaststond zoals gebruikelijk al die jaren al en ik kan het weten als je die tocht al minstens 150 x hebt gemaakt richting AMC vanaf Amsterdam en omgekeerd natuurlijk. DE kippen zonder eieren ( zie voorgaand) stonden dit keer niet te flitsen dus dat viel dan weer alleszins mee en om nog even terug te komen op dat onderzoek. Ja, dan ben je aan de beurt en komt zo een knap jong verpleegstertje je halen en heeft dan zo een verpleegstertje bij zich die het vak nog moet leren en uitleg krijgt.

Bladzijde 16

Je gaat dan mee met die meisjes en kan het onderzoek wel dromen omdat je dat zo vaak hebt meegemaakt maar dat weten die meisjes niet en dan moet je de bovenkant bloot maken en probeer dan maar even voor te stellen hoe je je dan voelt in je blote bast met op je buik een groot litteken vanaf je piemel tot aan de hoogte van je hartstreek zo een 35 cm lang met de littekens links nog van waar de stoma heeft gezeten en verder de plekken waar ze de drains hadden aangebracht om het operatievocht af te voeren en dan nog afgezien het recente litteken van ongeveer 30 cm schuin vanaf mijn zijkant tot over mijn rug ook van een zeker 30 cm lengte waar ze tussen de ribbenkast die uitgezaaide longtumor hebben weggehaald in januari 2004 dus eigenlijk niet eens zo lang geleden eigenlijk. Bovendien heb ik een enorme dikke buik overgehouden en dat noemen ze dan een wondbreuk en die is ontstaan na mijn allereerste operatie dat ze een 15 cm darm hadden weggehaald in het Lucasziekenhuis ( dus het gedeelte waar ze die tumor hadden gevonden) en leek het de eerste dagen goed te gaan tot mijn buik maar dikker en pijnlijker werd en men na een week erachter kwam dat de darm was gaan “lekken” dus weer met een noodgang de operatiezaal in na een week van ellende en buikpijn en dan wakker worden anderdaags met een stoma op je buik.

Tja, dan stort je wereld echt wel in hoor en als dan ze bovendien de wond van 25 cm niet konden dichtnaaien vanwege het gevaar dat er door de darmlekkage infectie zou kunnen ontstaan in de buikholte en heb ik daar weken gelegen met gewoon in feite een open wond die langzaam maar zeker moest dichtgroeien en dagelijks 4 x werd schoongespoeld en dan zie ja pas wat een mens kan hebben allemaal. Ben na enkele weken met die deels open wond naar huis gestuurd en heb nog van mezelf opnamen met een videocamera in een spiegel gemaakt en daar sta je dan voor de spiegel met een open wond feitelijk net alsof iemand met een zwaard een houw in je buik had gegeven en heeft het weken en maanden geduurd voordat de wond langzaam maar zeker naar elkaar toe trok en dichtgroeide en 4 x per dag schoon spoelen en afdekken met gaasjes was mijn leven toen nog afgezien van de stoma die naast de wond was aangebracht.

Nu ik dit zo schrijf en neerpen begrijp ik ergens niet hoe ik dat allemaal heb kunnen doorstaan en moet ik wel heel sterk zijn (laat ik mezelf maar een pluim geven) zowel mentaal als geestelijk. Zo raar dat je niet meer naar de w.c. kan dan en je ontlasting uit zo een zakje komt op je buik en moet je elke dag een soort plakker op je buik bevestigen met een draaifitting waarop je dan de zakjes kon bevestigen die ik dan regelmatig kreeg toegestuurd en eerlijk is eerlijk dat was prima geregeld. Als je belde naar een adres kreeg je een dag later zo een stapel van die zakjes mee in diverse formaten en ook om mee te zwemmen of anderszins en was ik er heel gauw aan gewend en wist niet beter gek genoeg maar ja ik was blij dat ik nog leefde .

Het ergste was de kennismaking met de vrouw die moest uitleggen dus hoe je met zo een stoma moest omgaan zelf als je eenmaal alleen thuis was. In het ziekenhuis werd alles gedaan voor je en ik vergeet nooit meer de eerste kennismaking en omdat de stoma nogal laag zag heb ik de aanblik feitelijk nooit kunnen aanschouwen en ook niet willen zien en dan krijg je “les”

Daar sta je dan nog geen 72 kilogram zwaar ( ben nu 104 kg) omdat ik 3 weken niet mocht eten en werd gevoed met een infuus en wankel op je benen en gaat die vrouw ( wederom een schat van een mens trouwens) me voor een grote spiegel zetten en aanschouw je voor het eerste dat zwarte gat in je buik en voelt ze aan je neus want als die koud wordt ga je nl. van je stokje en dat ging ik ook bijna en leer dan hoe je zo een plakker op dat open gat moet drukken na ingesmeerd te hebben met een soort pasta en dat je het open gat niet raakt i.v.m. infectie en hoe je dan zo een stoma zakje erop moet plaatsen maar ik was een snelle leerling blijkbaar en had het gauw onder de knie en nog niet lang daarna liep ik gewoon met dat stomazakje in Bloemendaal in Zee garnalen te vangen in zee en wist niet beter meer.

Ik had een stacaravan vlak aan de kust en bivakeerde daar veel en even een anekdote : Liep daar altijd zo een naar oud mens en had ik van de campingbeheerder de code gekregen van het invalidentoilet omdat je uiteraard na het verschonen het de wond moet schoonspoelen en daar zijn gewone w.c. niet op toe gericht en komt dat zeikwijf opeens op me af en zegt:: Iedereen maakt tegenwoordig maar gebruik van die invalidentoiletten waarop ik zeg: Zal ik die stomazak effe in je snuit duwen die ik heb ? Dat kolere mens wist niet van mijn stoma en later allemaal excuses en zo maar wat koop je ervoor. ? Mensen kunnen soms ZO kortzichtig en DOM zijn !!!

Waarom vertel ik dit ?

Weet het zelf ook niet maar misschien om jullie te leren NOOIT de moed op te geven en de blik op oneindig te zetten en door te leven als ware het in een roes want hoeveel mensen gooien niet het bijltje erbij neer en dat heb ik nooit gedaan en zal ik ook nooit doen. Is mijn karakter niet en ergens ben ik er wel een trots op hoe ik ben, wie ik ben, en hoe ik handel en heb in feite maling aan alles en zo heb ik geleefd en zo wil ik straks ook doodgaan en daarom schrijf ik ook dit log en boekje ter lering misschien voor een ieder die iets soortgelijks overkomt en denk dan maar terug aan die maffe leipelowietje met zijn log.

Een voorbeeld: Een longoperatie is niet niks en krijg je me toch een jaap over je rug waar je U tegen zegt en wordende ribben uit elkaar gebogen om bij de longen te kunnen komen tijdens de operatie en worden allerlei spieren aangetast vooral van je armen en kunnen de meeste patiënten amper nog hun armen omhoog krijgen na de operatie maar ik zat al vanaf de eerste dag te oefenen die handen omhoog te werken omdat mijn hobby muziek spelen is ( keyboard) en ik koste wat koste wilde vermijden dat mijn handspieren zouden verlammen of zo. Een ander heel vreemd verschijnsel was dat toen ik de eerste keer thuis kwam na een operatie gewoon de trap op wou lopen maar dat dat niet lukte want de benen weigerden gewoon dienst en DAN merk je pas hoe slap je bent en schuifel je treetje voor treetje naar boven en is een impact hoor !

Na mijn eerste operatie had ik dit verschijnsel ook zo erg en ik nam me voor dat na de zware longoperatie eens drastisch te gaan veranderen. Ik kon amper de trap oplopen en moest de eerste weken i.v.m. met wondcomplicaties met zo een VAC rondlopen en dat is een soort kleine t.v. ( daar lijkt ie op) en die moest ik 3 weken meesjeulen overal waar ik naartoe ging en ik geef het je te doen hoor. Was behoorlijk groot en zwaar en dat kreng hadden ze vastgekoppeld via een slang met de lange wond die ik op mijn rug had zitten en met een grote vacuumpleister verbonden over de lengte van de wond en moest 24 uur per dag het wondvocht eruit zuigen

Mijn god wat haatte ik dat ding op het laatst en moest hem steeds opladen want waar ik ook naartoe ging moest dat apparaat mee en s,nachts stond hij naast mijn bed te ronken en de keren dat ik dat teringding gewoon vergat is niet te tellen en zat ik aan tafel een pilsje te drinken en moest piesen of zo en liep ik weg en vergat ik dat ik met dat loeder verbonden zat en flikkerde hij weer op de grond maar daar waren ze speciaal voor gebouwd blijkbaar want dat kreng is ….. tig keer van de tafel afgedonderd of van de stoel naast mijn bed en de stille getuigen zijn her en der de beschadigingen in mijn laminaatvloer die ik nog eens moet vervangen.

Ik heb wel eens medelijden met de mensen die verbrand zijn zoals de Volendamse slachtoffers van de brand die getekend door het leven moeten lopen en iedereen met een zichtbare handicap, hoe onbeschaamd mensen je dan kunnen aankijken en beloeren want het was geen gezicht natuurlijk als ik met zo een draagbare t.v. aan mijn arm de supermarkt binnenstapte en “ergens” ook wel weer te begrijpen achteraf want men zag niet de slangen die naar mijn lichaam liepen maar toch……

Het ergste was als ik de boodschappen in het karretje legde naast dat kreng ( die VAC dus) en per abuis het slangetje klem of dubbel kwam te zitten en dan begon het waarschuwingssysteem te loeien van “dat kreng” midden in zo een supermarkt en meermalen werd ik s,nachts gewekt door dat geluid als ik weer eens me had omgedraaid en het slangetje klem kwam te zitten tijdens mijn slaap of zo .

Maar het is zo gek dat je aan alles went op den duur en op het laatst leer je ook daar mee leven en is het gek eigenlijk hoeveel een mens zich kan aanpassen want ik ben nu niet bepaald een van de makkelijkste types Goed dat rotding die stoma werd op een gegeven moment verwijderd en ik heb nog wel eens medelijden met mijn lieve ex-vrouw die eerlijk is eerlijk 4 x per dag bij me kwam dagelijks en dan de wond uitspoelde in de douche ( ik kon er zelf niet bij want zat op mijn rug) en dan de wond verzorgde met gaasjes.

Steeds maar weer waren er complicaties en moest ik naar het AMC en dan sneden ze zonder verdoving de wond verder uit omdat de pus eruit moest en had ik zo eikel van een co-assistent die veel te diep sneed bleek later en niet zei dat ik niet mocht douchen. Dus vrouwtje komt de boel uitspoelen in de douche en ik trek mijn badjas aan en ga op bed t.v. liggen kijken en denk: God wat is het toch warm op mijn rug en schrik me de pletter want het hele bed, de matras, de badjas was werkelijk doorweekt van het bloed en ik spring het bed uit en zie achter me een spoor van bloed door de woning en overal lag op het laatst bloed in de woning en hebben we toch s,nachts de bloeding kunnen stelpen en om eerlijk te zijn laat mijn geheugen me in de steek hoe dat verder verlopen is maar geloof ik dat we de bloeding hebben kunnen dempen door veel verband erop te drukken en ging ik al weer 2 dagen later een tafel halen uit Hilversum en 4 stoelen maar ik denk achteraf dat ik een beetje “het spoor bijster” was.

Ik had geen meter lucht nl. en omdat het platte dak bij ons vernieuwd zou moeten worden bedacht ik een methode mijn conditie weer op te bouwen. Op het dak lag nl. een dikke laag grint van 3 cm en het dak is 40 m2 meter groot en daarboven nog een gedeelte van 2 x 8 meter en heb ik vuilniszakken gekocht en heb die elke dag een paar uur per dag gevuld met grint voor een kwart en sjouwde dan die zakken naar 2 hoog, daarna na 1 hoog en daarna naar de tuin tot er op het laatst een hele stapel zakken lag en gooide die dan in mijn auto en ging ermee naar de vuilstort bij de Oosterbegraafplaats en als ik met mijn auto de weegbrug opreed was hij 1500 kg. Stortte alle zakken leeg stuk voor stuk en als ik eraf reed was de auto 730 kg en deze rit heb ik in tijdbestek van enkele weken 2 x gemaakt dus ong. 1500 kg grint van het dak gehaald totaal en moet je toch leip zijn of niet en zelfs NU hebben ze het er nog over in het AMC van die halvegare die op zo een manier zijn conditie weer terug op peil wilde brengen en die conditie had ik dan ook weer terug na die tijd en kon wedijveren met elke jonge vent.

Ik bedoel maar: Je moet er ZELF ook wat aan doen en neem dat nou maar als voorbeeld voor wie dit ooit mocht overkomen later, en misschien schrijf ik dit wel ter lering om NOOIT op te geven wat er ook gebeurd want een mens heeft krachten in zich om zelfs een ziekte als kanker tot staan te brengen MITS je er ZELF maar in gelooft en dat geloof heeft me denkelijk geholpen ( buiten God waar ik ook in geloof) te komen waar ik nu ben en dat ik nu dat in uw ogen misschien idiote weblog dn boekje schrijf . Mijn geloof is gewoon dat de mens zoveel “oerkracht” in zich heeft dat een mens in staat is zelfs een ziekte als kanker te onderdrukken en weliswaar dan met behulp van de medische wetenschap middels operaties maar toch in die zin ook de geestelijke kracht enorm belangrijk kan zijn voor het al of niet doen verschijnen van nieuwe tumoren maar ja, dan vraag ik me tegelijkertijd af waarom dan opeens in oktober 2003 bij mij die uitzaaiing werd aangetroffen in die long maar goed ergens geloof ik wel dat een mens zelf ook in staat is een ziekte of dood uit te stellen door zijn geest en wilskracht in werking te stellen

Nou op dan maar naar bladzijde 17 en 18

https://pointer.kro-ncrv.nl/op-bijna-twee-derde-middelbare-scholen-gaan-schokkende-geweldsvideos-rond?WebID=a4813c76e91c68b4239c186d4e446eac055783ea98fee98acd7f2b4892bda660&at_medium=email&at_emailtype=promotion&at_campaign=kroncrv_AC500438_KRONCRV_Nieuwsbrief_Pointer_20260126_Test&at_creation=nieuwsbrief

https://www.ahoy.nl/agenda/concert/golden-earring-one-last-night