Site Title

Ga je mee effe weer het “boekje” bekijken wat ik in 2005 ooit schreef?

Bladzijde 5

Oké, de markt is wel een beetje besproken en maar een beetje van de hak op de tak springen is ook wel leuk toch ? Wat was het toch een heel andere tijd als nu toen ik een jaar of 18,19 was. Weet nog goed ( omdat ik veel zomers aan de Middellandse Zee vertoefde geruime tijd) ik in de wintertijd dan maar een beetje zat te scharrelen om de winter door te komen met van alles en nog wat en me heb aangemeld bij een uitzendbureau en moest werken bij een verzekeringsconcern op de Keizersgracht en DAAR heb ik feite geleerd hoe zielig mensen ( in mijn ogen dan ) feitelijk kunnen leven. Voor mij was het maar een kwestie van een paar maanden om de winter door te komen maar ik kan en kon niet begrijpen dat mensen dag in, dag uit hetzelfde ritueel kunnen leven en beleven soms bekruipt me die benauwdheid weer als ik langs zo een industrieterrein rijdt en dan al die geparkeerde autootjes en dan weet dat er in zo een betonnen kolos mensen zitten net als een 45 jaar terug en dag in dag uit met dezelfde mensen/collega’s moeten werken en dag in dag uit hetzelfde ritueel moeten doorstaan en beleven. Ik woon zelf in een wijk met allemaal yuppen die stuk voor stuk voor veel te duur die horizontale appartementjes opkopen en op hun manier “dan vreselijk gelukkig” zijn.

Daar zitten ze dan in zo een ruimte waarvan de linker muur ook die van de buurman is als ook de rechtervoor-muur en ramen en de achterkant kunnen ze deels hun eigendom beschouwen en het plafond en de vloer zijn dan ook weer vaak de je medebewoners in feite …. Maar goed. Ze zijn gelukkig lijkt het dan en ik zie ze dan s, morgens in een net pak de deur uitrennen samen met een kind op de arm en in de andere nog een broodje. Gehaast geven ze elkaar nog gauw een zoen en ook de 1 of 2 kinderen die in 1 van de 2 autootjes ( want die hebben ze vaak wel) waarna pappie of mammie met een noodgang naar de crèche rijdt of naar een of andere kinderopvang of misschien ook wel gauw even naar opa en oma wordt gebracht. Men stort zich daarna in de file en begint gelijk al de stress toe te slaan en voordat ze bij het werk arriveren zijn ze al zo opgefokt dat ze zich als een bezetene ( of niet juist) zich op het werk storten en de hele dag door tot in de middag en zich weer in de autootjes begeven om zich toe te voegen aan de grote maalstroom van de files richting huis waar ze ( als ze in de rivierenbuurt wonen of Oudwest in Amsterdam) nog eens rustig een half uur kunnen uittrekken voordat men een plek voor de auto heeft gevonden.

Vooraf heeft een van de twee de kindjes al opgehaald bij de kinderopvang, of waar dan ook en heeft een van beide partijen nog gauw even boodschappen gehaald en gaan ze koken en/of een pizza bestellen en “gezellig” de avond doorbrengen op de bank en naar de pulp-tv kijken  http://www.youtube.com/watch?v=K8l5dEpZf4U waaruit in de regel de programma’s tegenwoordig bestaan.

Nu heb ik het over de mensen die in de stad wonen als Amsterdam b.v. maar er zijn er natuurlijk heel wat die zo een heerlijk huisje op een rij hebben gekocht in die prachtige Vinex-wijken die overal in Nederland uit de grond zijn gestampt en zo eenduidig zijn soms dat het lijkt of al die huizen door een kloonmachine zijn gehaald en ook de mensen die erin wonen met hun gedrag en uiterlijk vertoon lijken soms door een kloonmachine te zijn gehaald. Daar zit je dan gelukkig te wezen midden in de polder met naast je misschien toevallig een heel vervelend stel dat zich met elk wissewasje bemoeit en aan de andere kant een wat asocialer stel met continue harde muziek, kijvende ruziestemmen, of blaffende honden of krijsende kinderen. Tja….. je hebt het niet voor het zeggen en het is net een grote loterij. Je kan het treffen en ook niet toch ? Maar goed we dwalen af en moet kunnen.

Waar waren we. O ja. Bij het verzekeringsconcern op de Keizergracht waar ik soms tijdelijk s, winters een baantje had.

Elke dag hetzelfde ritueel. Een lange ruimte met in het midden 4 aan elkaar geschoven bureaus op een rij dus 2 naast elkaar en dan 2 ertegenover en op het uiteinde stond dwars het bureau van Meneer Ter….. (dat was de chef van de afdeling) . naast me zat Mevrouw Id…. en best een aardig mens en zal in die tijd zo tegen de 60 gelopen hebben net als mijnheer Ter… . Schuin t/o me zat een figuur maar kan me niet meer voor de geest halen zo onbelangrijk was hij denkelijk en tegenover me zat Mijnheer L…. Voor het raam tenslotte zaten de heren W….. en V…… en dat was dan de hele afdeling zo een beetje en stond er nog een bureau apart voor nog een uitzendkracht maar dan echt alleen voor in “noodsituaties” en ik had een min of meer vaste aanstelling omdat ik het uitzendbureau” voor gezien hield al gauw en rechtstreeks ging onderhandelen en kon ik daar gedurende de wintermaanden verblijven al hebben ze me meermalen een vaste functie aangeboden maar die weigerde ik .Het ging mij slechts om de wintermaanden te overbruggen Dat bureautje voor “noodsituaties” bewaar ik heel goede herinneringen aan omdat daar meestal een meisje kwam werken tijdelijk die een beetje het midden was tussen Brigitte Bardot en Monique van de Ven en vreemd genoeg nog geen vaste vriend had. Er werd nog al veel in die tijd “overgewerkt” en een verdieping lager had je de kopieer afdeling waar ik menig prettig uurtje met Brigitte heb doorgebracht en werd je er nog voor betaald ook Maar ja, wie is er niet ondeugend toch. Was vrije jongen al had ik wel een vriendinnetje waarmee ik zomers dan naar het Zuiden trok maar goed je bent jong en je wilt wat…

Morgens kom je binnen en dan is het : “goedemorgen” en allemaal “goedemorgen” en werd er even een beetje gepraat en al gauw verdiepte iedereen zich in het werk wat voornamelijk bestond uit het berekenen van de premieomslagen die verdeeld moest worden bij een verzekerd bezit over diverse maatschappijen dus denk nu maar niet ( misschien is het nu anders) dat EEN verzekeringsmaatschappij het risico dekt van een object want dat wordt onder/doorverzekerd over diverse partijen.

Zo weer wat geleerd.

Zo omstreeks half elf zag je de Heer L…. naar de klok kijken en dan was het tijd voor het gebruikelijke ritueel want dan zou de koffie langskomen. Heer L…. schoof dan keurig zijn spullen opzij, zijn aktentas ging open en daar verschenen het knipmesje, de zakdoek, een papieren zakje en de appel . Het zakdoekje werd keurig vierkant uitgespreid op tafel en dan werd het appeltje heel langzaam en behoedzaam geschild en als dat gebeurd was werden de schillen in het zakje gedaan, het appeltje doormidden gesneden en daarna nog een keer zodat er keurig netjes partjes appel overbleven en keek Heer L…. dankbaar naar het resultaat en begon heel behoedzaam de stukjes appel een voor een naar binnen te werken en nam daarna een paar slokken van de koffie die inmiddels was rondgedeeld, vouwde keurig netjes het zakdoekje terug na eerst het knipmesje schoongeveegd te hebben, en deed alles weer in de aktentas die hij onder zijn bureau zette. http://www.youtube.com/watch?v=hZBHkJFcYII Zuchtte een paar keer diep en stond op om zich naar het toilet te begeven waarna hij na enkele minuten weer terugkwam en zich wederom op de tabellen en de rekenmachine stortte.

Omstreeks half een was het een halfuurtje schafttijd en dan ging Heer L…. even een rondje maken in de buurt en dat was best ( en nog) een leuke buurt en gelegen op de Keizersgracht nabij de Leidsestraat . Mijnheer W…… dan was ook een tof mannetje. Was altijd vrolijk en wel in voor een geintje en mopje al werd dit door de chef ( heer T…..) niet altijd even gewaardeerd gezien de soms zure blik maar verder hield hij zijn mond.

Ik ben gek op oude gezellige dametjes en meermalen heb ik Mevr. Ide….. avonds even naar huis gebracht als ik mijn auto bij me had. Parkeerbeheer bestond toen nog niet en met een beetje geluk kon je je auto de hele dag daar wel kwijt. Mevrouw Idema woonde op de route naar mijn huis dus was een kleine moeite. S, middag voltrok zich omstreeks 3 uur ( theetijd) hetzelfde ritueel zo een beetje bij de Heer Lene en kwamen dan nog wat boterhammen tevoorschijn uit een doosje of anderszins wat eetbaars en zat hij die met een gelukzalige blik op te peuzelen. DAT waren de dus de dagen die deze mensen DAG IN, DAG UIT beleefden en het is en was voor mij onbegrijpelijk hoe mensen zo hun leven voorbij kunnen laten glijden alhoewel ik ook wel besef dat er vaak geen andere keus was. Situaties als met mijnheer Lene zullen ook nu nog wel voorkomen en soms heb ik diep meelij met al die mensen die morgens aaneengesloten een zelfde soort lot tegemoet gaan en is het maar te hopen dat deze mensen plezier in hun werk hebben want anders is het natuurlijk best voor te stellen waar al die harkwalen en stress en burn-outs vandaan komen

Mijnheer Willemsen was een toffe vent en op een gegeven moment had ie het wel benauwd en zei dat het door zijn stropdas kwam dus ik een beetje judassen en stoken en zeggen: Ja man, gooi hem toch af. Jullie zien elkaar immers elke dag al dat benauwde en potsierlijke gedoe en je gelooft het of niet maar Willemsen trok opeens ( net als Prins Claus ooit deed) zijn stropdas los en zei: Louis, je hebt nog gelijk ook en prompt begon Versloot te lachen aan de overkant van hem en zei. Kom nou, dan kan ik niet achterblijven en zelfs die conservatieve Terburg lag in een deuk en voor het eerst was het me daar een gebulder van het lachen en DAT is mij altijd mijn hele leven bijgebleven. De ontlading van zo een groepje mensen die dag in dag uit maar hetzelfde ritueel opvoerden en dat er dan maar 1 katalysotor nodig was alle opgebouwde stress er eens in een keer uit te gooien Veel later kwam ik Willemsen tegen en was hij veranderd van baan en zat bij een klein verzekeringskantoor waar ik mijn auto toen had verzekerd en zag hem daar opeens achter in het kantoor zitten en hebben we het er nog heel vaak over gehad. De man is alweer jaren dood maar hij vertelde me dat hij toen echt jaloers was op het leven wat ik leidde en de durf een vaste goede baan te weerstaan omwille van een veel beter vrij leven aan de stranden van de Middellandse Zee en dan op die reizen de nodige avonturen beleven waar ik later nog op terug zal komen.

Nu ik zelf 62 ben en met een rottige ziekte toch wel ben ik dankbaar en blij dat ik altijd gedaan heb in mijn leven wat MIJ het beste leek en heb ik me nooit laten leven al zijn er toch wel jaren geweest dat ik me noodgedwongen ook MOEST aanpassen aan die rottige teringmaat-schappij die we met zijn allen hebben opgebouwd en zienderogen nu achteruit gaat en zijn de Lene,s en Willemsens van weleer vervangen door een ander slag mensen waarbij de ene helft de boel opvreet en de andere helft het moet verdienen en het milieu met een ontzettend rap tempo de vernieling wordt ingejaagd en iedereen loopt maar als een struisvogel met zijn kop in het zand en denkt: “Zal mijn tijd wel uitduren” Dit is ook de reden van de titel van dit verhaal” Morgen gezond weer op” omdat IK er heilig van overtuigd ben dat er geen “morgen gezond weer op” zal zijn zoals de mensheid nu bezig is door te gaan op de weg die we nu met zijn allen bewandelen toch ? Maar goed. We zullen het maar weer eens over iets vrolijkers gaan hebben !

.Bladzijde 6.

Zo daar zit ik weer achter de computer en maar weer eens bedenken waar ik weer eens slap over kan ouwehoeren. Niemand kan toch wat terugzeggen en is wel zo makkelijk. Laat ik het eens hebben over de periode dat ik 18 was ongeveer. Het uitgaansstekkie was indertijd vnl. het Rembrandplein en daaraan gekoppeld het Thorbeckeplein, met de Fonobar, Cave Toulouse Lautrec, De Bowling, Toplight, etc. etc. etc. Wat een tijd was dat . Lekker zwalken met je vrienden van de ene kroeg naar de andere en “afzwaaien” later op de avond naar het Leidseplein naar Café Alto, Hans en Grietje, Lucky Star en noem maar op. We hadden altijd een heel nauwe vriendenkring en zo spraken we b.v. ook vaak af buiten Amsterdam te gaan stappen naar Scheveningen of Bergen aan Zee of Landsmeer en weet ik waar al niet meer. Een leuke anekdote is nog wel dat op een avond Hansie die als chauffeur bij de Iglo werkte en met het weekend de grote vrachtwagen had meegenomen naar de stad ook met ons meetrok met een aantal auto’s naar een van de badplaatsen. Een stel kroop achter in die grote auto en was plaats zat en zo kwamen we aan bij een grote dancing aan de kust bij Bergen die ik niet zal noemen. Het was in ieder geval een rond vrijstaand nogal groot gebouw en we stapten uit en wilden naar binnen gaan maar werden geweigerd dus wij goed de pest erin en maar zaniken om toch binnen te mogen maar ja, de Amsterdammers hadden nu niet bepaald een goede naam in sommige uitgaansgelegenheden buiten Amsterdam en was ook wel enigszins terecht maar we deden immers geen vlieg kwaad al waren er wel enkele behoorlijk boven hun theewater. Hansie had de pest in dat we er niet in kwamen en we liepen om het gebouw heen om te kijken of we ergens niet aan de achterkant toch binnen konden komen en tot onze grote verbazing stond er gewoon een deur open en kwamen we in een reusachtige keuken terecht maar verder geen hond te bekennen dus wij zoeken naar een ingang naar de discotheek die ernaast of aan de voorkant lag maar de deuren waren afgesloten. Opeens als bij toverslag keken we elkaar aan en begonnen te grijnzen en ik weet niet wie er op het idee kwam maar alles maar dan ook alles wat er maar te tillen viel in die keuken en mee te nemen was tot aan weegschalen en weet ik wat al niet meer toe werd met een noodgang in de grote vrachtwagen geladen en we smeerden hem brullend van het lachen om het gezicht van die kerel als ie zou ontdekken dat zijn halve keukenmeubilair opeens was verdwenen. Maar ja, eenmaal in Amsterdam aangekomen zat Hansie met die troep in zijn auto en moest Maandag wel weer met een lege auto op het werk verschijnen en feitelijk was alles “een geintje” en was het niet de bedoeling die troep te verduisteren of te verhandelen en was dit in een grote opwelling gedaan alleen om die vent te treiteren van die dancing die ons de deur weigerde. Wat te doen dus. Terugbrengen kon niet want dan zouden we geheid voor diefstal worden gepakt en uiteindelijk is het spul ergens gedumpt en degene die het gevonden heeft zal er wel blij mee zijn geweest Achteraf als je ouder bent zie je de lol er niet zo meer van in maar ja dat ging nu eenmaal in die tijd zo.

Ook kan ik me nog heel goed voor de geest halen dat we eens met een autootje of 8 met zijn allen naar Scheveningen reden om daar naar die dancings te gaan onder het Kurhaus op het plein ervoor en we kwamen eraan en midden op het terrein zagen sommige van ons zo een uitspanning met allemaal trampolines. De hekken waren aan de zijkant uiteraard afgesloten maar je kon er makkelijk overheen klimmen en 2 jongens klommen er overheen namen beiden een aanloop en doken pardoes op de trampolines niet wetende en ziende dat er prikkeldraad overheen gespannen was door de eigenaar. Tja. Die zagen er dus niet zo fris meer uit even later en dat zijn dingen die je echt zijn bijgebleven en zo zal een ieder wel herinneringen hebben uit een verleden die mij leeftijd zo een beetje heeft ( 62 nu) Het was een tijd van de “pleiners” en de “dijkers” en wij scharrelden er zo een beetje tussenin. We voelden ons evengoed thuis in de Fonobar met zijn jazzmuziek en gemoedelijke sfeer als in het wat rauwere milieu op de Nieuwendijk wat ook wel weer zijn bekoorlijkheden had.

Vreemde tijd eigenlijk en toch wel heel fijn om aan terug te denken en dat wij dat allemaal hebben beleeft. Ik heb al eerder gezegd dat de mensen van mijn generatie ( zo begin 60-ers) eigenlijk de mooiste tijd hebben meegemaakt. De oorlog hebben we niet bewust meegemaakt zoals de wat ouderen die als kind toch wel de ervaringen van de oorlog hebben meegemaakt en in onze tijd was het uitgaansleven nog gezellig al gebeurde er ook wel het een en ander maar lang niet zo gewelddadig als tegenwoordig en werd een meningsverschil nog gewoon met de vuist beslist en dronk men vaak daarna nog een potje bier ook. De verloedering en de gewelddadigheid zijn m.i. wel heel erg snel toen verschenen want ik me nog heel goed voor de geest halen ik ( zal een jaar of 30 geweest zijn) iemand meedogenloos neergeschoten zag worden om niks feitelijk. Zag een volslagen bezopen man op het Rembrandplein het café uitkomen en struikelde tegen een man aan en bij het vallen trok hij aan de mouw van die man om zich staande te houden en scheurde de mouw gedeeltelijk af. Is dan een heel vreemde gewaarwording als je dan zo plotseling die vent van dat kapotte jasje een pistool ziet trekken en de man neerschoot.

Dan lijkt het net een film die niet echt gebeurd en merkte ik voor het eerst eigenlijk dat de wereld zich op een wrede wijze aan het verharden was .

Die tijd van toen komt nooit meer terug helaas en nogmaals, onze generatie heeft feitelijk de mooiste tijd beleeft maar ook wel veel beleeft aan veranderingen in de maatschappij. Wij hebben de eerste t.v. toestellen zien komen en de nog lege straten waar je dan met je vriendjes kon voetballen en was er nog gezag en orde en had je toch op een of andere manier respect voor de overheid. Dit is allemaal veranderd op een gegeven moment toen je de fase kreeg van vrijheid, blijheid en zeg maar Piet of Klaas tegen de leraar en noem elkaar maar bij de voornaam en mocht oom agent een paardenstaart of een oorringetje e.d. en op zich niks op tegen hoor maar als ik nu op straat loop en die jonge agentvrouwtjes zie lopen in zo een blauw pak met een veel te dikke vette kont met aan hun heupen een pistool en een paar handboeien is dat toch zo grappig en vermakelijk dat geen mens meer de overheid/politie feitelijk serieus nemen kan. Het lijkt wel of ze gewoon iedereen maar aannemen en niet kijken naar “de uitstraling” die een gezag dienaar toch wel een beetje moet hebben. Daarmee wil ik niet zeggen dat het vroeger o zo veel beter was hoor maar kijk maar eens naar de beelden van de Rolling Stones in het Kurhaus destijds in de jaren 60 en dat de opstandige jeugd de zaal aan het slopen was wat er zoal op dat podium aan agenten stond. Konden zo uit een oorlogsfilm zijn gestapt met die petten en zou men ze qua uiterlijk en voorkomen aan kunnen zien voor Gestapomensen dus was eigenlijk ook niet goed maar de weegschaal is wel HEEL erg de andere kant opgegaan zo een ieder dagelijks kan zien, mits je nog een agent op straat ziet lopen want die zie je amper of ze moeten in zo een wit autootje eens langs je rijden.

Waar je ze WEL ziet b.v. is zoals een week geleden dat ik voor controle naar het AMC moest morgens en dan kom je de A9 af vanaf Amsterdam en heb je die afslag naar de Praxis en AMC en JUIST daar op de Muntenbergerweg gaan die apenkoppen dan staan met een luxeautootje met een camera en snaaien dan iedereen die harder rijdt als 50 en is het BINGO !!!! Iedereen die net van de snelweg afkomt weet hoe langzaam dan 50 km is en JUIST op dat korte stukje van de A9 tot aan het AMC ( Muntenbergweg dus) gaan die etters staan flitsen. Ook kreeg mijn verwarmingsmonteur van de week een bekeuring thuis omdat hij met zo een mobiel peilapparaat was geflitst. Dat is een soort camera tegenwoordig en hoef je maar op een tegemoetkomende auto te richten en dan zie je gelijk hoe hard iemand gaat en dan staan die stumpers achter die bomen op de Europaboulevard en kreeg mijn monteur een prent omdat ( hoe bestaat het ) 57 km had gereden en dat is 7 km teveel en daar verdien je feitelijk de doodstraf voor hier in Nederland.

We dwalen weer lekker af en dat maakt me geen moer uit. Ik schrijf en wie het lezen wil die leest het maar of sodemietert maar op zo is het. Gewoon eens lekker je gram opschrijven en ik geef iedereen de tip dat ook eens te doen hoor en lucht lekker op. Vooral zo een weblog is een mooie uitvinding en kan je lekker je verhaal kwijt en kunnen ze niks terugzeggen en kun je geen ruzie krijgen ook toch. Dat er toch nog mensen zijn die het dan tot aan hier hebben gelezen heb ik bewondering voor en geef het advies er nu maar mee te stoppen want er komt nog veel meer onzin aan en dat was feitelijk te verwachten als u ziet wie de inzender van dit log is en zich dagelijks in de Spiegel Van Pandora aanschouwt en zegt: Ooit een normaal mens ontmoet ? Wie is feitelijk normaal en WAT is nu normaal? Is de Mijnheer Lene waar ik het eerder over had met zijn appeltje normaal of is hij ergens volslagen van de pot gerukt om dagelijks zo een ritueel uit te voeren met zijn appeltje. Waren de mensen normaal die hun hele leven de helft van hun woning niet gebruikten omdat dat “nette kamer”” was en alleen maar gebruikt mocht worden op feestdagen of bij bezoek van de dominee of pastoor ? Achteraf kun je zeggen dat die mensen stapelgek waren in het korte poosje dat je op deze aardbol leeft maar door helft van je huis te gebruiken was mijn opa dus ook stapelgek in die boerderij waar hij zijn hele leven heeft gewoond om alleen maar in het achterhuis te wonen en de mooiste voorkant nog voor geen 5% misschien is benut al die tijd en dan ook nog om de oude opa zijn laatste adem daar te laten uitblazen en/of hem schuin rechtop neer te zetten in zijn lijkkist op weg naar het graf. Oei, ik bedenk nu opeens dat als hij niet normaal was het in feite heel normaal is dat ik zo ben als ik ben. Kunt u het nog volgen ?

Nee, ???

Mooi, dat is juist de bedoeling en het is maar goed dat ik nooit in handen ben gekomen van zo een debiele “zielenknijper” of psychiater want die hebben m.i. “de gekheid” zelf uitgevonden maar daar wil het nu niet over hebben want dat haalt teveel “oud-zeer” op en misschien ooit later nog eens als me de tijd gegeven wordt misschien en is maar afwachten met zo een rottige ziekte in je lijf. Ach. Ik denk maar zo: Nu KAN ik nog allemaal onzin opschrijven en “misschien” is er wel een andere gek die bereid is het te lezen en ben ik tegelijkertijd van de straat en nou moet u niet gelijk naar de spiegel lopen hoor en aan u zelf gaan twijfelen dat u zo gek bent deze onzin te lezen. Maar goed ik ben nu wel heel erg afgedwaald geloof ik en moet toch ergens de draad maar weer eens op gaan pakken wat ik wilde vertellen voordat ik het risico loopt , als u het tenminste nog volhoudt dit te lezen, u niet geheel overspannen en zenuwziek het beeldscherm van uw computer in elkaar tremt en het raam uitgooit wat op zich misschien wel een beetje “leven in de brouwerij” brengt als u in een saaie buurt woont en de mannen met de witte jassen u komen halen dan met loeiende sirenes zodat alle buren kunnen meegenieten. Maar maak u niet ongerust hoor als u dat overkomt. Als je eventueel opgenomen wordt krijg je te maken met mensen die nog gekker zijn als jij omdat die “hulpverleners” tegenwoordig het woord zakkenvullen en vergaderen en slap ouwehoeren op de eerste plaats hebben staan. Kun je ze eigenlijk niet eens kwalijk nemen want ze weten niet beter.

Bladzijde 7

Waar zullen we het eens verder gezellig over hebben ? Eigenlijk heb ik altijd mafkezen om me heen gehad en dan wordt je eigenlijk een beetje ermee besmet want neem nou Lowietje. Was een aardig mannetje en had een bedrijfje in elektronische toestanden dus als je iets, had een probleem of zo met de bedrading van je auto, of anderszins, kon je altijd bij hem terecht. Had in een onderstuk naast waar ik woonde een bedrijfje en daar was het altijd een zoete inval en speelden en oefenden we ook wel met muziek en zo. O.a. ook een heel nu beroemde gitarist en als hij dit zou lezen zou hij het zich weer denk ik gelijk herinneren en ik noem maar geen namen. Was uiteraard toen nog geen bekende gitarist maar kon verdienstelijk accordeon spelen. Zo gezegd was het daar altijd een zoete inval in dat keldertje en was het meer een soos als een werkplaats en lachen gieren brullen. Soms verging je dat lachen wel eens een beetje. Was ook een mafkees ( overigens een leuke vent hoor) die niet in de gaten had ik achter in de werkplaats stond te piesen en moest meneer zo hoognodig met een pas gekocht pistool op die deur van die wc schieten . Wilde hem effe uitproberen en laten showen zonder na te gaan of er wel iemand in die wc stond. Zal wat dat betreft wel een geluk engeltje hebben want ik zie nog dat gezicht witter als wit worden toen ik die wc. uitstapte en dat zijn nou leuke dingen voor de mensen zou Henk Elsink zeggen. Meneer was naar binnen gegaan en was zo opgewonden over zijn speeltje en bij Lowietje kon immers altijd alles dat hij dacht effe ludiek door die deur te schieten die overigens als eens eerder als schietschijf was gebruikt maar goed het was op een haar na effe mis en kan ik nu dit navertellen. Zat gelukkig OP de pot en de gaten zaten erboven. Ik weet sindsdien wat “afknijpen” is

Het was een prachttijd en we scharrelden maar tot we een ons wogen. Hebben echt van alles gedaan om een beetje bij te verdienen en noem b.v. het van de grens ophalen van “kreukels” Dat waren auto’s die in Duitsland een zodanige klapper hadden gemaakt en nog wel konden rijden maar daar niet meer de weg op mochten en zat vaak het bloed nog in de wagen. Wij moesten dan tegen een goede vergoeding die auto’s die nog wel konden rijden naar Amsterdam rijden en heb eigenlijk nooit begrepen waarom ze niet gewoon via een transportauto werden vervoerd maar goed dat zal wel zijn reden hebben gehad. We vingen gewoon ons geld en daarmee was de kous af. Weer een andere keer gingen we met een aantal ladders op het dak de provincie in om her en der de neonreclames en bakken schoon te maken die boven bepaalde zaken zaten en leverde goed geld op en we hadden zo een snuiter die dat allemaal voor ons regelde en was verder geen omkijken naar. S, avonds geld vangen en wegwezen. Overigens zie ik dat bijna nergens meer zo een schoonmaakbedrijfje die neonreclames reinigt en ik denk zelf dat hier goed brood is in te verdienen ook tegenwoordig met al die luchtvervuiling. Hoeveel zaken hebben immers niet van die neon- en reclame-verlichting boven hun zaak hangen wat smerig en vies is geworden door de uitlaatgassen en luchtvervuiling ? Het was de tijd van de waanzin een beetje geloof ik achteraf en je had destijds allemaal mafkezen die zo hoognodig met drugs en zo wilden experimenteren en was voor ons een gouden tijd.

Weet nog goed dat we van die kleine zilverpapiertjes verkochten dubbel gevouwen en daarin wat poeder en dat was dan wat ik meen me te herinneren kiotine of zoiets en moest je high van worden. Nou wij naar de apotheek en kochten dan van die zenuwtabletten en wat ik me nog heug heetten die diacid of zoiets. We maalden die tabletten tot het een poeder was en dan s, avonds op pad om die pakketjes aan “de man” te brengen waarbij we natuurlijk wel uitkeken dat we het verkochten aan meestal van die halvegare idioten die er zat rondliepen in de stad. Was een giller hoe je dan zag dat ze na enige tijd zo “high” als een stoned waren wat natuurlijk flauwekul is want juist van zo een zenuwtablet verwacht je een kalmerende werking maar goed, wat kon ons dat schelen.

Ook kochten we eens een hele partij van die poetsdoeken en anticondensdoeken en gingen dan morgens naar koffiekeldertje op het Frederiksplein https://archief.amsterdam/…/0921f38f-375f-5b41-08d6… waar meestal ook van die bepaald soort figuren zaten die ook tegenwoordig wel rondscharrelen en er een beetje uitzien als een student en toch ook wel goed verzorgd maar verder niks omhanden. Die propten we dan in een auto en gingen de provincie in en gingen langs de deuren om als “werkstudent” die doeken te slijten aan particulieren en dan moet je denken aan allemaal van die eengezinswoningen op een rij en die had je in de omgeving van Amsterdam zat in plaatsjes als Weesp b.v. vlak bij huis feitelijk. Niemand had een vergunning om te colporteren zoals het zo mooi heet maar toen al was de wetshandhaving al allemaal mooie lettertjes op papier en werd er nog nooit gecontroleerd en sterker nog, Lowietje was zo brutaal om aan te gaan bellen als hij op de deur of meestal op een bordje ervoor de naam politie zag staan. Nu moet ik zeggen dat die doeken echt wel goed waren hoor. Zat een soort silicone-parafine in en die dingen kun je tegenwoordig overal kopen maar waren toen nog niet zo bekend. Je kon het makkelijk demonstreren door op een ruit een plekje in te wrijven en dan even later te beademen en zag dan duidelijk het stukje wat je behandeld had vrij van wasemaanslag. Dus de meeste vrouwen voelden er wel voor en zo een voorraad was dan ook al gauw uitverkocht en sterker nog, werden we achterna gelopen door buren die dan ook zo een doek wilden hebben.

Maar goed zo gaat het met geld als je het makkelijk verdient en na het middaguur trokken we alweer huiswaarts als we geluk hadden tenminste want we reden altijd in die onverzekerde ouwe barrels en kan me nog heugen dat we op een gegeven moment met zo een oud volkswagentje daar bij Naarden reden en Lowietje zei: Ik geloof dat het voorwiel gek doet en ging uit het raam hangen en ja, we moesten toch wat ? Het voorwiel begon steeds meer te slingeren en op een gegeven moment flikkerde het wiel eraf en daar sta je dan en gelukkig net voor een benzine pomp en hebben we die kar nog het weiland in kunnen trekken en naderhand weggegeven maar om er vanaf te zijn aan een pompeigenaar en hij was er nog blij mee ook.

Gekke tijd achteraf gezien allemaal. Ik weet nog goed dat ik b.v. een brommertje van iemand kocht en deze dan weer met winst doorverkocht en een ander brommertje ervoor terugkreeg waarmee ik dan naar het Stadionplein reed op Maandagavond ( elke maandag automarkt) https://archief.amsterdam/beeldbank/detail/937ec656-831c-762c-6158-b1f53ff4bb37 en deze weer verkocht voor een auto die ik effe verderop weer inruilde voor een andere auto. Het ging vroeger zo makkelijk allemaal en je hoefde niet eerst naar het postkantoor om over te laten schrijven en de politie zag je amper toen ook al. Wat dat betreft is er wel een hoop verbeterd met die apk keuring want wat je toen allemaal zag rondrijden was ECHT niet meer normaal, Ik heb een auto gezien waar ze tussen het chassis en de onderkant van de auto dikke balen van textiel hadden gepropt met touw omwikkeld omdat de veren helemaal kapot waren en als dan de auto verkocht werd had je dat niet in de gaten en o wat zijn er wat mensen “ingestonken” Maar ja, zelf was ik ook niet erg slim want toen ik pas getrouwd was verkocht ik ook een auto aan een vent en die zou hem gelijk laten overschrijven dus mooi niet bleek later. Op een avond maanden later werd er aangebeld en kwam er politie aan de deur op die en die auto van mij stond ergens in Brabant tegen een boom geparkeerd en stond op mijn naam. Die auto had ik al tijden ervoor dus verkocht en die hufter had al die tijd op mijn naam rondgereden bleek dus. De agent zei dat als er een ongeluk mee gebeurd was ik aansprakelijk zou zijn en heb natuurlijk enorm in mijn piepzak gezeten daarna maar er verder nooit meer iets van gehoord gelukkig.

Ach ja , auto’s : Ik kan me nog heel goed voor de geest halen dat ik op een van tochten naar Zuid Europa eens een Renault je kocht en was zo een klein wagentje met van die ribbeltjes van achter en de motor achterin. Ik had dat ding voor zegge en schrijve 50 gulden gekocht en ben ermee naar Zuid Frankrijk gereden zonder problemen en daarna nog naar Zuid Italië en mijn god wat ging je je aan zo een ding hechten ondanks alle malheur. Weet nog goed dat we met dat ding ergens met flinke snelheid reden en had ik de klep niet goed gesloten blijkbaar want opeens sloeg de klep onder het rijden open en kun je je voorstellen dat je dan ECHT geen moer meer ziet als die klep ( dus je sloot hem van voren) omhoog klapt en dan tegen je voorruit aanligt. Maar goed het geluk engeltje was weer eens aanwezig blijkbaar en ondanks de beschadigde klep heeft ie nog een hele zomer dienst gedaan al heeft ie me nog wel 2 x goed in de steek gelaten en was een keer dat we s, avonds laat onderweg waren ergens in Italië en dat plots echt alle stroom uitviel en dan bedoel ik ook ECHT alle stroom en dat je geen hand voor ogen kon zien en ook de motor uitsloeg en sta je op je rem en heb in het werkelijk pikkedonker de auto “ergens” aan de kant geduwd en hebben we op de tast maar de slaapzakken gepakt en die uitgespreid en zijn we gaan maffen want we waren bekaf en hadden de hele dag al gereden en zouden anderdaags wel verder zien dan weer. S, nachts hoorden we steeds een soort gehijg en geslobber en konden dat niet thuis brengen totdat we s, morgens wakker werden en we naast een hek lagen waar enkele koeien stonden te slobberen en kwijlen en dat geluid hadden we s, nachts gehoord maar goed anderdaags wist ik het mankement op te sporen met behulp van een garage in de buurt en trokken we verder en heeft dat karretje me een keer in de steek gelaten en dat was op de weg terug naar huis veel later en we s, nachts bij Den Bosch pech hadden dat in de stromende regen de ruitenwissers het begaven maar we wilden ( het was 2 uur nachts) naar Amsterdam en heb ik de voorruit met boter ingesmeerd en had je nog enig zicht en achteraf gezien moet je natuurlijk van de pot gerukt zijn om zoiets uit te halen maar ja, je was jong en was ik toen al niet goed bij mijn verstand denk ik.

O ja, leuke anekdote nog: We zitten daar in Noord Italië lekker op het strand zoals elke dag en hebben opeens zin om wat te ondernemen en denken; Weet je wat, we laten de auto staan en gaan eens proberen te liften verder Italië in en zowaar stopte er aldra een auto met 2 knapen die naar Rome moesten en was een afstand van toch maar mooi denk ik 300 km en zeiden we geen nee tegen natuurlijk en ze vertelden in een keer door te rijden wel en of we daar bezwaar tegen hadden en zouden we even een uurtje rusten onderweg nachts. Waren wel rijke binken want we moesten en zouden met hun mee-eten avonds in een mooi restaurant en wilden ons dit aanbieden koste wat kost. Ja, dan kijk je toch wel vreemd op dat er nog zoveel aardige mensen bestaan die zomaar zo een jongen en meisje meenemen en dan nog een diner aanbieden ook maar ja, we waren ook wel leuk gezelschap. Mijn vriendin was half-frans en had een Franse moeder en Hollandse vader en door mijn verblijf regelmatig in Frankrijk kan ik me ook prima in de Franse taal verwoorden en is het eigenlijk heel vreemd dat als je er een tijd woont op het laatst in Frans gaat denken. Na het diner reden we door en zo middernacht stopten we ergens ( de snelweg lag naast de middellandse zee) om een uurtje een stop te houden en toen heb ik meegemaakt wat me al die jaren dat ik leef me heeft doen overtuigen dat we in het heelal  niet alleen wonen want anders kan Ik het niet verklaren.

.Bladzijde 8

Het was ongeveer een uur of 12 s, nachts en we waren even gestopt dus aan de kant van de Middellandse zee en een parkeerplaats opgezocht op het strand lagen we zo naast elkaar een beetje te dromen in die zachte milde avondlucht die zo bekend is aan de Middellandse Zee. Bea, mijn vriendin lag op haar rug te kijken naar boven waar het door de puur onbewolkte hemel een fantastisch gezicht was al die sterren aan de hemel zo ver je kon zien en ook later in mijn leven heb ik menigmaal zo gelegen heerlijk achterover gelegen op zo een warme zomernacht aan de Westkust waar ik een 41 jaar stacaravan had in Bloemendaal aan Zee vlak aan het strand, maar goed dat even daargelaten. Opeens stootte Bea me aan en zei: Kijk daar eens, en we zagen duidelijk een lichtend voorwerp ( het leek wel een van de sterren in het heelal) zich langzaam maar zeker voortbewegen langs het uitspansel en tegenwoordig als je op je rug nachts gaat liggen is het een kwestie van even wachten en zie je wel een of andere satelliet voorbijschuiven maar in die periode ( ik praat over 1962/1963) was het echt niet gebruikelijk dat de lucht al bezaaid was met kunstmanen zoals tegenwoordig en kun je nagaan dat de Sputnik ( de eerste Russische kunstmatige satelliet) pas in oktober 1957 was gelanceerd Ook de twee andere jongens zagen het verschijnsel en gebiologeerd zaten we te kijken naar de lichtende heldere punt die zich langzaam voortbewoog en opeens stopte, dus werkelijk finaal stopte als was het een van de vele sterren die je zag, maar alleen iets helderder waardoor je je blik erop kon blijven vestigen. Na enige minuten volledig stilgestaan te hebben bewoog plotseling de ster ( ster laat ik het maar ster noemen) zich haaks een 70 graden een volledig andere richting op en na korte poos stopte ook hier de heldere punt weer even plotseling als dat hij in beweging was gekomen en wij waren natuurlijk verbijsterd over dat rare verschijnsel en keken elkaar aan of we niet aan het dromen waren want het was allemaal zo onwezenlijk. De hele sfeer van die nacht was onwezenlijk trouwens. Waar we lagen was afgezonderd van de snelweg richting Rome en was gelegen aan de Middellandse Zee en we hoorden alleen het zachte gekabbel van de golfslag van het water en was de atmosfeer lauwwarm en zwoel en tegelijkertijd een volledig strak heldere hemel waar de maan ontbrak. Kortom: alle ingrediënten waren aanwezig je je in een “droomsituatie” te voelen terwijl dit feitelijk helemaal niet zo was. Plotseling bewoog de “ster” zich met grotere snelheid als voorheen weer een richting op en stopte daar abrupt om vanuit dat punt weer een andere richting in te slaan en weer ( nog in het gezichtsveld) onverwacht te stoppen als speelde het een soort spelletje. We waren uiteraard verbijsterd en geloofden onze ogen niet en ik denk dat iedereen zich er wel zich iets bij voor kan stellen wat er dan door je heen gaat en dat je gewoon zelf begint te twijfelen of je het echt wel ziet of gezien hebt maar we waren met 4 man en dan mag je toch aannemen dat we niet alle 4 een “bevlieging” zien of zagen Kortom: De ster bleef op een punt nu staan bewoog zich enkele malen maar een klein stukje en opeens als donderslag bij heldere hemel schoot de “ster” met noodgang weg en liet voor ons gevoel zelfs een streep achter zo snel verdween hij uit ons gezichtsveld.

Dit was al met al een heel vreemde ervaring en heeft mij doen overtuigen dat er meer is als mensen kunnen bevroeden en als ik wel eens die verhalen hoor over ufo’s en dergelijke ben ik geneigd die verhalen te geloven omdat ik dit verschijnsel zelf heb meegemaakt. Het kan geen satelliet geweest te zijn en immers waren ze nog lang niet zo ver omdat enkele jaren ervoor pas immers de eerste satelliet de spoetnik was afgeschoten dus WAT is dan geweest heb ik me o zo vaak afgevraagd maar zal ik wel nooit achter komen en zijn een van de geheimzinnigheden waar wij als mens mee moeten leren leven maar ik ben er heilig van overtuigt dat wij in het heelal niet de enigen zijn en is het ook het verschijnsel van die graancirkels een mysterie en zal het altijd wel zo blijven

Goed, waar waren we ? Na een uur te hebben gerust zijn we dus verder getrokken en morgens al vroeg kwamen we in Rome aan en dankten onze vriendelijke Italianen dat we mee mochten rijden en hebben enkele dagen in het mooie Rome vertoeft en zijn daarna liftend doorgereden naar Napels wat op zich een hele belevenis was en wat een aparte wereld waar je in terecht kwam. In mum van tijd hadden we een particulier adres gevonden met een mooie kamer en hebben we daar enkele weken geleefd en vertoeft tussen de Italianen en mijn god wat waren die mensen vriendelijk en hartelijk. Iedereen leefde daar zo een beetje op straat in die nauwe steegjes en er hing een sfeer van gezelligheid en gemoedelijkheid die met geen pen te beschrijven was. De Italianen op zich zijn prima mensen maar de mannen………!!! Mijn vriendin was nogal knap en had lange benen en een minirokje aan en mijn god als we door de stad liepen was het continue getoeter van autootjes en scootertjes die ons passeerden en dat was ( is) de manier waarop een Italiaan zijn waardering liet blijken. Ook was het grappig dat als we een nonnetje tegenkwamen ze gauw een “kruisje” sloeg en de ogen gedwee neersloeg als ware het een grote zonde en ergens kon ik me dat wel voorstellen want ( ik weet niet of het nu nog zo is) op elke hoek van de straat had je wel een soort kappelletje waar men in het voorbijgaan dan even door de knieën ging en “een kruisje” maakte. Als niet-katholiek kun je je dat allemaal niet voorstellen en ook niet de processies die vaak avonds door de straten liepen.

Kortom; het gezegd , Ze zeggen eerst Napels zien en dan sterven en het eerste heb ik al dus ruim 40 jaar geleden gedaan en het laatste wacht ik nog maar effe mee al heb ik “magere Hein” al sinds januari 2000 op de hielen maar weet ik hem tot nu toe elke keer te slim af te zijn net zoals Ouwe Prins Bernhard deed totdat hij ook “de pijp aan maarten” moest geven en dat zien we dan wel weer. Ook zijn we een dag naar Pompeï geweest en dat is de stad die 79 na Christus na een uitbarsting van de Vesuvius bedolven werd. Het is zo een rare gewaarwording als je dan op die plaats aankomt en verwacht je en kuil in de grond of zo, maar niet zo immens grote oppervlakte die je kan bezoeken en heeft een enorme indruk gemaakt. Je kon mensen nog aantreffen die waren verrast door de vloedgolf van as en nog in dezelfde houding lagen als dat ze waren overspoelt door de immense asregen die uit de vulkaan over de stad neerdaalde. De lichamen van de overspoelde mensen werden door de as-laag keihard en zo kon men later gipsen afgietsels maken van de mensen en kon je zien hoe ze er ooit hadden bijgelegen en zeer indrukwekkend. Het was zo frappant eigenlijk zo een hele complete stad te kunnen bezoeken en kon je je vergapen aan de prachtige fresco’s en ook de complete straten maakten veel indruk en de ronde stenen in de lager gelegen straten waarover je heen kon lopen vroeger als het hard regende en je de overkant van de straat wilde bereiken. De Romeinse schrijver Plinius logeerde bij zijn oom en schreef als ooggetuige later: “Op 24 augustus, rond 1 uur s, middag, maakte mijn moeder mijn oom op een rare wolk opmerkzaam. We begrepen eerst niet, maar later wel dat deze van de Vesuvius ( vulkaan) kwam. De wolk leek op een pijnboom, omdat hij eerst hoog opsteeg als een stam en daarna in takken uiteen waaide” Veel mensen konden nog op tijd vluchten maar van de 20.000 inwoners stierven er toch nog 2000. Ze stierven door verstikking, instortende huizen of lavasteen. Uiteindelijk lag de stad onder ruim 4 meter !!! dikke laag as en steen. 1800 jaar later werd de stad langzaam maar zeker beetje bij beetje opgegraven en dit heeft 150 jaar geduurd en ik raad iedereen aan eens daar te gaan kijken.

Goed we gaan weer verder met de onzin en waar waren we ? Na de weken in Napels te hebben doorgebracht was het wel weer eens tijd om terug te gaan naar het Noorden van Italië waar in Sestrie Levante de auto van ons stond en de verdere spullen en begonnen we maar weer aan de lange lifttocht naar het Noorden van Italië en langzaam maar zeker vorderden we zo totdat we zo een beetje 200 km verwijderd waren van onze basisplaats in Noord-Italië . Voor die tijd was het makkelijk om mee te rijden als jongen en meisje samen maar soms duurde het wel een poosje voor je een lift kreeg maar dat maakte eigenlijk niks uit in dat prachtige heerlijke klimaat en wachtten we gewoon geduldig. Het leuke is dat we eens een aardige vrachtwagenchauffeur troffen met wie een heel eind waren meegereden en hij ging van Napels naar Milaan helemaal in het Noorden maar ja, dat ging in feite met een slakkengang van pakweg denk ik 70 km per uur en was zo een oud beestje en rammelde en kraakte van alle kanten en toch zaten we best comfortabel in de ruime cabine. Na enkele uren zeiden we dat we nog wilden zwemmen onderweg toen we een mooi strand zagen en liet hij ons uitstappen en wensten we elkaar goede reis en hebben we een uurtje of twee daar heerlijk gezwommen, wat gegeten in zo strandtentje en toen weer gaan liften en troffen we een ouder stel met een snelle wagen en dat ging echt wel behoorlijk hard achteraf en na enkele uren waren zij op de plaats van bestemming en stapten wij uit, bedankten ze hartelijk en gingen weer lekker in het zonnetje zitten wachten op de volgende passant die ons mee kon nemen totdat……. We hoorden het al aan het getoeter in de verte en daar kwam de gammele oude vrachtwagen weer aanrommelen die op weg was naar Milaan en de chauffeur opende het portier en met een brede lach nodigde hij ons wederom uit op het stekkie naast de chauffeursplaats en wat een lol hadden we met zijn allen en ja dat zijn leuke dingen voor de mensen zou Henk Elsink zeggen toch ? Ach, met wie we allemaal zijn meegereden weet ik niet meer maar sommige mensen zijn me nog zo bijgebleven en dat is juist het leuke van liften dat je met allerlei mensen te maken hebt en veel verhalen hoort en ook nu nog dat ik zelf ouder ben met een glimlach aan die ouwe gepensioneerde kolonel moet denken uit het Frans Vreemdelingenlegioen die we aantroffen na ene hooglopende ruzie met zijn vrouw en flink bezopen bezig was een “beetje stoom af te blazen” Het zal zo tegen een uur of negen avonds geweest zijn dat we besloten maar ergens een plaats te zoeken voor de overnachting om anderdaags de laatste 200 km af te leggen naar Sestrie Levante onze “thuisbasis” en ergens verlangden we wel weer terug naar die ons zo vertrouwde plek en onze vrienden die we daar hadden achtergelaten.

Ben je er nog ?

Nu op naar bladzijde 9, 10, 11. 12

Effe naar Jumbo geweest en zie de centrale toegangsdeur staat nu al maanden open van die grote flat en geen HOND doet er wat aan en niet te geloven toch? Verder weer de tegeltroep waar geen hond wat aan doet en uit de restantenbak lekkere kipkluiven gehaald en verder weer troep bij de containers o.a. En keukenspullen en je zit lekker droog op een scooter en het sportveldje nadert zijn voltooiing en kunnen de Zuid-As-Yuppen sporten 

Het boekje is in delen meermalen geplaatst op facebook wat ik maar feestboek noem want ik het het wel gehad met feestboek en maar weer een eigen weblog begonnen en best leuk het ook hier eens te plaatsen misschien

OOIT EEN NORMAAL MENS ONTMOET en beviel het …??

Bladzijde 1

Gewoon een boekje van iemand die zijn leven beschrijft en iets “tastbaars” na wil laten als hij er straks niet meer is voor zijn kinderen/ kleinkinderen en beveel het iedereen aan het ook te doen vooral als je in “geschonken tijd” leeft zoals ik d.m.v. zo een boekje een hoop emoties en frustraties en herinneringen kwijt kan. Dat lucht op !!

Toen ik het boekje maakte was het zo een beetje enkele weken voor kerstmis 2005  (NEGENTIEN JAAR GELEDEN DUS)

Een boek is een boek en misschien kan wat ik uit ga leggen niet omschreven worden als een boek maar allemaal korte verhaaltjes van belevenissen van een gewone doodnormale Amsterdammer en flarden van belevenissen die eigenlijk alleen maar dienen voor zijn kinderen /kleindochter zodat zij eens kunnen zien wat die gekke papa/opa zoal beleefd heeft in de 62 jaar die hij op deze aardbol rondloopt. Ben nu dus 82 jaar en ondanks dat ik geleden dacht dood te gaan aan een ernstige ziekte in 2005 ben ik er nog steeds en schreef denk ik daarom maar dit “boek/log” om ook eens alle doorgestane ellende en emoties eens van me af te schrijven die een mens kan ondervinden maar ook wel als leidraad nimmer op te geven en te blijven “vechten” en onderhuids een wilskracht zien op te bouwen een ziekte gewoon niet toe te staan. Slechts een klein deel van de hersenen wordt n.l. benut en mijn heilige overtuiging is en blijft dat de mens meer krachten in zich heeft als hij zelf vermoeden kan en deze op kan roepen.

Afijn, beginnen bij het begin dan maar. Ik werd geboren in 1943 en ben opgegroeid in de “Jodenbuurt” in Amsterdam en vanuit mijn ouderlijke woning op het Jonas Daniël Meijerplein http://nl.wikipedia.org/wiki/Jonas_Dani%C3%ABl_Meijerplein (waar in de oorlog de joden samengedreven werden om vervoerd te vervoerd te worden naar de vernietigingskampen) en hadden vanuit het voorraam zicht op de markt “Het Waterlooplein” en heb daar menig voetstapje liggen als kind/puber en later zelf als marktkoopman gestaan maar is al meer als 50 jaar terug

Mijn god wat een andere tijd was het zo kort na de oorlog en wat is er toch enorm veel veranderd. Mijn generatie heeft in feite de beste tijd meegemaakt die er feitelijk is te bedenken. Immers: De verschrikkingen van de oorlog zijn aan mij voorbijgegaan want als baby merk je daar niks van (geboren: nov. 1943) en we hebben nooit een oorlog meegemaakt feitelijk dus wat hebben we te klagen? Niks toch? Ik heb de tijd nog meegemaakt dat de eerste televisie in de straat er kwam en dat de buren kwamen kijken en was er in eerste instantie 1 net, en later kwam Nederland 2 erbij en dan werd er nog maar enkele uren per dag uitgezonden en ALS je op de televisie was geweest was het dus zo dat iedereen je had gezien die gekeken had en al een televisie had want meer zenders waren er toen niet. Ik kan me nog heugen dat ik met mijn vader en moeder naar Carre ging aan de Amstel waar indertijd nog gewoon circusvoorstellingen werden gegeven. Was zo machtig man, als kind, en ook later, daar rond te hangen als er een circus optrad en dan rond te hangen bij de stallen met wilde beesten die achter Carre waren gezet op de Achtergracht. Maar goed, terugkomende op dat die avond in Carre met mijn ouders.

Er was die avond een televisieregistratie van de voorstelling en stonden er enkele camera’s rond de piste opgesteld en op een gegeven moment was het pauze. De betreffende avond was ik met mijn ouders ook in het Circus bij de voorstelling. We zaten op de 1e rij. Ik zag zo een camera staan en ervoor een tafeltje met een vlaggetje erop geplaatst en een ventilator die het vlaggetje bewoog en ik kan me niet meer echt herinneren maar dacht dat ik een ventilator erbij zag staan die het vlaggetje liet wapperen. Uiteraard was mijn grote nieuwsgierigheid gewekt en liep naar voren en zat te boel te bekijken in de pauze en keek in de lens en zat alles eens rustig te beschouwen. Er was geen kip die op me lette en niemand zei dat ik weg moest gaan of zo en ik later terug naar mijn plaats bij mijn ouders.

Anderdaags werden mijn ouders opgebeld door kennissen en die vertelden dat ik met mijn dikke kop steeds op het scherm zat tijdens de pauze van de circusvoorstelling en zoals gebruikelijk in die tijd werd gedurende een pauze gewoon een rustbeeld geplaatst met een wapperend vlaggetje. Ik niet wetende dat mijn geloerd in die camera feilloos werd geregistreerd en dat was de eerste keer dat ik met mijn hoofd op televisie was al zullen er indertijd nog maar weinig mensen zijn geweest die al een t.v. hadden (zwart-wit) nog toen.

Wat ik me kan heugen was het voor mijn idee altijd mooi weer zomers en hadden we een prachtige jeugd met zijn allen. Gingen we “bomen” op het Jonas Daniel Meijerplein en de doelen waren dus 2 bomen en zo voetbalden we erop los. Ander leuk verdrijf was diefje-met verlos en ouderen weten nog wel wat ik bedoel en vaak had je van die periodes dat de hele stad met dezelfde dingen speelde en breidde dit zich uit als een olievlek en ik noem maar de “tollentijd” dat Iedereen moest tollen en dat de tollen niet waren aan te slepen. https://geheugenvanoost.amsterdam/…/re-ook-ik-heb-in-de… Ook leuk was het “randjetik” spelen en was met een tennisbal net op het randje van een richel ( is er nu nog steeds) de bal gooien en dat ie weer terug ketste en moest je hem vangen. Uiteraard kon je dit alleen doen als de betreffende bewoner niet thuis was want die werd er stapelgek van natuurlijk steeds maar die bal tegen de muur aan. Ook heb ik geleerd in die tijd hoe meedogenloos kinderen kunnen zijn en er woonde een NSB-er die in de oorlog fout was geweest en NOG heb ik er nog wel eens spijt van dat we bij een ruzie of zo die kinderen van die nsb-er zaten uit te schelden voor nsb-er maar iedereen deed mee en het was in feite vlak na de oorlog en wisten we niet beter dom genoeg.

Pijnlijk is gewoon dat een van die zoons (Robbie) mijn leven heeft gered later. Vroeger had je (ik weet niet of het nog is) van die mooi gekleurde stekeltjes die dan aan de rand van de wallekant zwommen en kon je die met een netje uit het water halen en ook wel van die kleine glasaaltjes. Nu had je op de Nieuwe Herengracht zo bij de Hortus Botanicus van die ronde dukdalfpaaltjes waaraan dan de dekschuiten werden vastgelegd die er vaak lagen (hier kom ik later op terug) gevuld met oud ijzer en ik dus langs de wallekant turen naar de visjes in het gedeelte dat vrij was tussen de wallekant en de aangelegde boten en met mijn netje in de aanslag en ik was samen met Robbie, de zoon van die NSB-er. Robbie was enkele jaren ouder als ik maar we konden heel goed met elkaar overweg. Ik sta zo gebukt en loop naar achteren met mijn kont tegen zo een dukdalf op en ik schrik en val pardoes voorover het water in en verdween onder de platte kiel van die aangelegde platbodem die aan de wallenkant lag.

Er was dus een strook water van ongeveer 1 meter en daar gleed ik voorover in en onder de boot dus. Soms droom ik er nog van en is een ervaring die je je hele leven niet meer vergeet geloof ik en naarmate ik ouder word komt dit steeds meer terug. Het niet meer kunnen ademhalen en de paniek en angst was onbeschrijfelijk totdat een hand me greep en me onder de boot wegrukte en dat bleek Robbie te zijn die het water was ingesprongen en me net kon beetpakken. Hoe ik drijfnat op de wal ben gekomen samen met Robbie weet ik niet meer maar weet nog wel dat een brugwachter die in het bruggenwachters huisje verderop zat schreeuwend en vloekend mijn richting oprende en ik er als een haas vandoor met Robbie en zeiknat naar huis waar mijn moeder allang blij was dat ik het overleefd had natuurlijk. Die fase in mijn leven heeft me geleerd geen vooroordeel te hebben over mensen.

Ach, een hoop herinneringen aan die mooie tijd toen de wereld nog mooi was en we avonds om het plein wedstrijdje konden fietsen en er amper auto’s geparkeerd stonden. Moet je NU zien daar. De enorme verloedering van het Jonas Daniël Meijerplein de laatste 50 jaar al zijn de prachtige gevels nog precies hetzelfde als gebleven als toen. Nu zie je voor de portiekingangen zware stalen hekken om tuig te weren en doet pijn als ik er wel eens langs rij. Wat hebben we toch een leuke jeugd gehad met zijn allen, Appie mijn jeugdvriend en die een etage lager woonde, Hansje van de hoek en die noemden we zo omdat ie op de hoek woonde, Rudie, Herman, Willem, Roelof, Joris en te veel om op te noemen. Ook was er Jopie een meisje en was de laatste van een familie met allemaal jongens. Jopie wilde graag een jongen zijn en voetbalde met ons mee als een jongen en gedroeg zich als een jongen in alle opzichten en een moordgriet. Samen gingen we met de ploeg nachts Artis in en een beetje lopen rotzooien daar en allemaal kattenkwaad uithalen. Overigens konden we altijd gratis Artis in en had je vroeger bij Artis in die laatste straat, die nu bij Artis getrokken is geloof ik, en zowat de hele buurt wist dat je daar tussen de spijlen van de ietwat uiteengebogen tralies zo naar binnen kon glippen.

Wil nog even wat vertellen over die platbodems die in de Nieuwe Herengracht lagen en vaak gevuld werden met schroot en oud ijzer. Het grootste genoegen wat we altijd hadden was dan met een rij jongens/meiden uit de buurt aan EEN kant van de boot te gaan staan, dus de looprand zeg maar. In het midden lag open en bloot het gestorte ijzer van die dag en als die vol was werd de boot weggesleept. Ik vermoed dat dat ijzer afkomstig van het Waterlooplein en de opkopers aldaar die van die opkoophallen daar voor oud ijzer. Afijn, Wij staan dus op zo een reling met zijn allen en gaan dan springen zodanig gelijk dat de boot langzaam maar zeker begint te wiebelen totdat de boot steeds heviger en heviger begint te wiebelen. Groter lol hadden we niet totdat……… Op een dag wij weer met zijn allen wiebelden en die boot maar als een gek heen en weer spong, maar werd plots erger en erger en vermoedelijk is er een zware partij ijzer gaan schuiven van links en naar rechts en wij sprongen in paniek van de boot af en ja hoor de hele boot sloeg om het al het ijzer verdween in de gracht want die dekschuiten waren gewoon open in het midden.

Tja.. dat waren “leuke” dingen voor de mensen maar WAT hebben we in ons rats gezeten maar nooit meer wat van gehoord verder

Appie mijn jeugdvriendje en ik waren eens op een dag aan het vissen in de Nieuwe Herengracht (we zullen 11, 12 jaar geweest zijn) en zien plots een portefeuille voorbijdrijven dus wij uiteraard alle mogelijke moeite doen dat ding eruit te halen en dat lukte. We maakten hem open en zagen een adres erin zitten maar geen geld of zo. Het adres was vlakbij in de Weesperstraat die toen nog in de oude staat was en nog niet was afgebroken omwille van de metrolijn en we belden aan en werd door een vent opengedaan die ons gelijk beetpakte en meetroonde naar het nabijgelegen Politiebureau J.D.Meijerplein. Daar vertelde die hufter tegen de politie dat wij zijn portefeuille hadden gestolen en werden we opgesloten in een kamer.

Onze ouders werden gebeld maar onze vaders waren nog niet thuis en daar vertelden wij het verhaal aan onze moeders die naar het bureau kwamen. Mijn moeder was woest en begon de agenten uit te schelden en waar ze mee bezig waren en zo maar ze zeiden dat de vaders maar op het bureau moesten komen ons op te halen en zaten wij enkele uren gedwee in een kamertje te wachten totdat we een hoop tumult hoorden op de gang en mijn vader gewoon naar binnen stormde en ons beetpakte en meetrok naar buiten met de vermelding dat iedereen die hem tegen wou houden daar nog niet jarig was. Ze stonden perplex en hij nam ons gewoon mee naar buiten en naar huis. O wat was ik TROTS op mijn vader.

Bladzijde 2

Mijn vader.

Dat was een grote zware man waar iedereen ontzag voor had en leek op het beeld van de Dokwerker die op het J.D.Meijerplein staat. Een zakenman en scharrelaar eerste klas en iedereen mocht hem. Voor mijn moeder was hij al eerder getrouwd geweest en had daar een zoon Piet en dochter Jopie van en dat waren dus mijn halfbroer en halfzuster. Toen ik werd geboren was hij al vijftig en mijn moeder en hij scheelden 17 jaar dus wat betreft was ie wel verstandig om een jongere vrouw te nemen. Was van huis uit Groninger en ook mijn halfbroer en zuster woonden tot hun dood in Groningen. Ja beiden zijn alweer jaren geleden overleden helaas en soms wel beangstigend. Mijn vader is slechts 66 jaar geworden slechts en overleed toen ik amper 16 jaar was en was wel een enorme impact op mijn leven maar dat later.

Ook mijn broer en halfzuster zijn al redelijk jong overleden Terug naar de jeugd dan maar weer.

Mijn opa en oma waren boer en woonden in Smilde in Drenthe en o wat heerlijk waren de vakanties die ik bij opa en opoe, die ik zo noemde doorbracht. Opoe een leuke naam toch? De boerderij (niet zo echt groot) stond midden in het platteland en vlakbij was een groot bos en allemaal vennen waar je lekker kon zwemmen. Er was geen waterleiding daar en je moest je wassen aan een grote zwengelpomp in de boerderij zelf en in diezelfde ruimte stond een groot fornuis welke werd gestookt door turf. Deze broodjes van turf lagen achter in de schuur opgeslagen waar ook de kippen woonden. De WC bevond zich (ik praat over de tijd dat ik een jaar of 8, 9 was) bevond zich buiten en was een houten huisje met twee gaten waar je op moest gaan zitten dan om je behoefte te doen. Later kwam er stroom en een inpandig toilet maar heb nog meegemaakt dat alles met petroleumlampen en accu’s werd verlicht Het toiletgebouwtje had wat ik me heug 2 gaten (zittingen) De een was voor de poep en de andere voor de pies. Naast de boerderij stond een grote waterput die al het water opving wat op het dak viel bij regen en werd gebruikt voor de was en dergelijke en binnen stond zo een zwengelpomp om water op te pompen

De poep werd verzameld en later op het land uitgestort als mest.

Mijn opoe had 10 kinderen waaronder 4 jongens en 6 meiden en mijn moeder was de een na oudste ervan. De meiden vertrokken toen ze volwassen waren een voor een naar het westen en naar b.v. Den haag, Schagen, Amsterdam en Scheveningen, 1 jongen bleef in Smilde wonen en is daar ook gestorven later en 1 is al heel jong naar Canada vertrokken en leeft daar nu nog en van de 10 kinderen zijn er 8 inmiddels overleden want zo gaat dat als je ouder wordt. Mijn moeder dus is naar Amsterdam getrokken en heeft daar mijn vader ontmoet en een andere zuster trok ook naar Amsterdam en is er getrouwd met iemand die veel geld heeft verdiend in de horeca en uiteindelijk multimiljonair als hotelmagnaat en vele zaken horecadancings had zoals het Extase op het Leidseplein waar nu het programma Boulevard wordt uitgezonden. https://geheugen.delpher.nl/nl/geheugen/view…

Zijn vrouw (de zuster van mijn moeder) Was in feite mijn tweede moeder en ik hield veel van haar en heb er veel vertoefd en dat was op de Goudkust in Amsterdam.

Beiden zijn inmiddels ook al jaren overleden en heeft me allemaal doen inzien dat geld, rijkdom e.d. in feite peanuts zijn en schier onbelangrijk en omdat je feitelijk toch alles maar “te leen” hebt in het leven als persoon. Een broer van mijn moeder die ook zo van het platteland kwam is bij die oom in de horeca gaan werken en heeft op een gegeven moment geld geleend en een midgetgolfbaan geopend op een van de wadden-eilanden en is ook inmiddels rijk gestorven omdat hij zaken had uitgebreid dus een goede schoolopleiding wil ook niet alles zeggen en moet je ook een beetje geluk hebben in het leven en ondernemerschap. Als simpele boerenjongen kan je ook rijk worden is gebleken

Terug naar de boerderij in Drenthe waar ik veel logeerde toen ik jong was en was altijd een feest daar. Enige minpuntje was dat opa en opoe strenggelovig waren en voor het eten moest je stil zijn en ging opa een stuk uit de bijbel lezen en waagde het niet te gaan gniffelen of zo want dan was je nog niet jarig.

Was natuurlijk heel moeilijk soms als er nog een ander neefje kwam logeren en schoot je in de lach als Opa aan het voorlezen was uit de bijbel en dan waren de rapen gaar. Ook was het VRESELIJK dat je je toetje op moest eten. Dat was dan pudding met van die dikke vellen erop en waagde het niet te zeggen dat je het niet lustte want dan kreeg je opa op je dak. Sindsdien lust ik geen pudding meer

Wat ik NOOIT heb kunnen begrijpen dat men vroeger altijd een mooie ruimte had ( was overigens algemeen gebruikelijk) dat meestal het mooiste gedeelte van het huis ( in dit geval voorkant van de boerderij) die men alleen maar gebruikte bij feestelijke gelegenheden en werd nooit verder gebruikt en leefden mijn opoe en opa in het “achterhuis” Op een gegeven moment kwam de vader van “opoe” ook bij hen inwonen en noemden we “ouwe opa” en die zat dan de hele godganse dag in een stenen schuurtje in de tuin en dat vond ie prachtig. Was zo seniel als de pest maar wel lief. ( leek wel een beetje op die opa van de t.v. .in de serie flodder)

Als wij “neefjes en nichtjes: (en dat waren er nogal wat) nazaten van de 10 kinderen van Opoe en Opa daar op bezoek waren riep ie je steevast bij hem en duwde je dan een tientje of vijfentwintig gulden in de handen en zei dan samenzweerderig tegen ons “Niks tegen opoe of opa zeggen hoor!” maar dat moesten we van onze WEL doen van opoe want hij had geen benul meer van geld. De man is 96 jaar geworden en ook weer zoiets.:

Als mijn vader wel eens naar Groningen op familiebezoek ging bij mijn broer ging en wij waren mee (mijn moeder en ik) dan sliepen we steevast een nachtje bij opa en opoe. Opa (de gewone opa zeg maar) en mijn vader mochten elkaar heel erg graag en altijd als Pa op bezoek kwam liepen ze samen het kippenhok in en zei mijn opa tegen mijn vader in het Drents: “Kiek wijs der moar ene an jong,” en als mijn vader een dikke kip had aangewezen sloeg mijn opa met een bamboestokje achter in de nek van de kip die dan viel en greep opa de kip beet en liep naar het hakblok en ramde met een bijl de kop eraf.

Niks geen tere zieltjes hoor daar op het platteland. We stonden er gewoon bij en was allemaal heel gewoon op het “boerenland”. Moest je hier in het Westen eens proberen dan zouden de kranten bol staan. Maar afijn, ter plekke werd de kip dan geplukt en een grote snee in de buik gemaakt en werden de ingewanden eruit gehaald en werd ie aan 2 poten tussen twee boomtakken poedelnaakt en geplukt opgehangen en dan werd er met een brandende krant de rest van de donsveertjes eraf gebrand. Ging dan mee naar Amsterdam later en werd opgevreten.

Ik dwaal af nu sorry: Effe over ouwe opa…… Komen we op een keer in de boerderij op weg naar Groningen en bleek ouwe opa op sterven te liggen in de z.g. nette voorkamer waar ie op een bed lag te hijgen. Het probleem was dat de bedsteden zich ook daar bevonden waar we normaal logeerden en waren in feite van die diepe kasten met deuren ervoor. http://www.agriwiki.nl/wiki/Bedstede

Opa stond erop dat we bleven slapen maar dat wilden mijn vader en moeder niet en door naar Groningen maar ik wilde wel blijven ondanks “oude” opa maar DAT heb ik geweten. Naast de kamer met de bedsteden bevond zich nog een kamertje met een bed en daar ben ik gaan slapen. Zal 8 of 9 jaar geweest zijn. S, nachts werd ik wakker van het gereutel van ouwe opa en was uiteraard een vreselijke nacht maar dikke bult eigen schuld eigenlijk en had ik maar mee moeten gaan met moeder en vader naar Groningen op verjaarsvisite bij mijn broer. Was nogal een feestvierder mijn broer en werd altijd laat daar dus daarom stemden mijn ouders in dat ik op de boerderij kon blijven slapen. Anderdaags kwamen mijn ouders mij halen maar “ouwe opa” leefde nog steeds en wij op weg naar Amsterdam en toen we thuiskwamen werd er gebeld dat opa alsnog was overleden dus zouden we weer terug moeten enkele dagen later en dat gebeurde.

De hele familie zat al bij elkaar in een of ander gebouw bij de kerk verderop en wij (mijn neefjes en ik) reden met iemand mee naar de boerderij en daar stond opa bijna rechtop In een kist in de hoek van de mooie kamer te wachten op de doodgravers. Heel vreemd allemaal zo een kist bijna rechtop. Maar toen later gebeurde iets wat ik pas naderhand heb leren begrijpen. Ouwe opa werd dus naar het kerkhof gebracht en begraven en toen was er de samenkomst met de familie maar kwam aldra de fles jenever en dergelijke op tafel en was het gieren brullen lachen om me heen van al die mensen die elkaar weer eens zagen en DAT kon ik maar niet begrijpen maar achteraf heb ik geleerd dat dat normaal is in het Oosten van het land en zeker als iemand zo een hoge leeftijd heeft behaald. In feite hebben ze nog gelijk ook.

“Gewone” opa was een heel lieve man en heeft me onnoemelijk veel geleerd toen ik jong was. Had een klein museumpje aangelegd waar hij vuurstenen en pijlpunten bewaarde uit vroegere tijden die hij had gevonden bij het land bewerken en vanuit zijn tijd dat hij als loonwerker werkte bij turf-afgravingen en zo en medeboeren

Als we zo samen door het donkere bos liepen iets verderop bij de boerderij vertelde hij me allemaal “sagen en legenden” en waren best griezelig. Ik ging met hem mee dan “stroopvallen” zetten om konijnen te vangen of die illegale vallen leeghalen en was best zielig als je dan zo een dood konijn zag in zo een klem waarin ie verzeild was geraakt. Soms zagen we ook een fret of bunzing dood in zo een klem en die had in feite “zijn eigen graf”” gegraven door te proberen zo een konijnenhol in te gaan op jacht naar buit. Meermalen nam mijn vader een konijn mee naar Amsterdam als ie op bezoek was geweest bij opa. Ook was het spannend om zo tegen schemer met een aantal mensen van andere boerderijen te gaan stropen op snoeken en andere vissen.

In Drenthe heb je van die kanalen ook wel Wiekes genoemd geloof ik en die zaten vol vis. Op enkele punten werden dan boeren ingezet om de wegen goed in de gaten te houden i.v.m. de veldwachter en werd er in de Wieke meestal wat ik me kan herinneren een meter of 8 a 10 breed zo een net gespannen en daarachter een lange fuik. Wij moesten dan vanaf een kilometer afstand met heel lange stokken (aan weerskanten liep er iemand) in het water plonsen en ons langzaam bewegen richting fuik en hoe meer je de fuik benaderde hoe meer je “sporen” in het water zag schieten aan de oppervlakte van wanhopige vissen die uiteindelijk door het fuik-gat trachtten te ontsnappen maar dan hun lot tegemoet gingen in de braadpan of kookpan. Dit moest allemaal in redelijk korte tijd gebeuren vanwege het gevaar van opduiken van de veldwachter en was het een “kat en muis” spelletje feitelijk, geloof ik achteraf, omdat ik later de “veldwachter” gewoon gezellig een borrel zag drinken met opa en denk ik dat menige snoek in de ijskast van de veldwachter is terechtgekomen. Ja ja, corruptie heeft altijd bestaan

Ook leuk (nou ja, leuk?) was het z.g. “koggelen” Er werden dan illegaal wat ik me heug koggel bonen gehaald bij de kruidenierswinkel op de Drentse Hoofdvaart en werden deze vermalen met roggebrood en wittebrood en daarna met jenever besprenkeld. Opa liep dan met vader langs de Wieke en strooide de aldus verkregen massa in het water en na enige tijd zag je de vissen brasems, karpers e.d. rondtollen aan de oppervlakte van het water “als waren ze beneveld” en konden opa en vader met een schepnetje zo de vissen eruit scheppen totdat ze genoeg hadden en Pa weer met een maal vis richting Amsterdam natuurlijk.

Pagina 3

Ach ja, pa. In het begin heb ik heel erg geleden onder het feit dat hij overleed en zal bij eenieder die net 16 of 17 is wel een diepe indruk achterlaten denk ik. Pa was altijd onoverwinnelijk en was de “man met het gouden handje” zoals ze hem noemden in de uitgaansgelegenheden in Amsterdam en menigeen kende hem als Groninger Piet en zijn bijnaam is even niet relevant nu. Dronk een stevige borrel en kwam dan nachts evengoed met de auto vaak thuis en hoeveel keer de buurman niet een schadevergoeding heeft gehad omdat hij zijn auto pardoes “iets te hard” dan parkeerde is niet te tellen. Vond ik al zo vreemd want in die tijd was het echt nou niet bepaald druk met auto’s en soms had ik het idee dat hij het er om deed om die buurman te ‘judassen” maar dat is ver gezocht natuurlijk.

Tot die bewuste avond we een telefoontje kregen dat Pa in het toilet niet goed was geworden in een cafeetje in de Kinkerstraat en ik voelde als jochie van 15 al nattigheid dat “de mis” was. Pa wilde geen ambulance en vroeg ze “ons” thuis te bellen maar had niet de auto bij zich en die stond voor de deur. Vaak als ik met hem in de auto reed leerde hij me hoe je zo een auto kon besturen op een terrein waar het geen kwaad kon en was ie in feite een beetje maf toch? Wie leert nu een jochie van 14 (kan ook 15 geweest zijn maar dat weet ik niet meer) autorijden en had ie het voorvoeld denk ik vaak aan? Heb de sleutels die thuis lagen gepakt (mijn moeder was ziek en manisch depressief) en ben met de auto (geloof het of niet) diezelfde avond (het regende heel hard) naar het bewuste café gereden en heette de grote slok en trof daar mijn vader aan in de wc en zag gelijk wel dat het niet goed was met hem. Ik heb hem met hulp in de auto gezet en naar huis gereden en hem op mijn rug naar boven gesleept op 3-hoog en nog wou hij geen dokter of wat dan ook.

Mijn moeder was bij haar zuster inmiddels bij haar zuster en heb haar gebeld en s, morgens bleek al gauw dat het erg slecht ging met hem en bleek hij in het café-toilet een beroerte te hebben gehad en wat uiteindelijk helaas overbleef was een man die links verlamd was aan zijn arm en ook geestelijk in de war en in NIETS meer de sterke vader die ik altijd zag. Geeft een impact hoor op die leeftijd als je zo een man ziet veranderen in een afhankelijke lichamelijk half verlamde en geestelijk labiele man. Het gekke was dat als ie maar op bed lag (dus horizontaal) het soms leek of ik met hem redelijk heldere gesprekken kon voeren en misschien te maken met betere doorbloeding van de hersenen? Heb hier nooit een verklaring voor gehad. Afijn Pa was geen schim meer van de sterke man die hij ooit geweest was en heb ik enorm veel moeite mee gehad. Op een dag kregen we bericht dat hij was gevallen op de Nieuwedijk en zijn been had gebroken op straat en was net voor de kerst en het jaar ben ik vergeten en WIL ik ook vergeten.

Hij lag in het OLVG-ziekenhuis met de Kerstdagen en zou geopereerd worden aan zijn been totdat we opeens s, morgens bericht kregen dat hij na de operatie WEER een beroerte had gekregen en in coma lag. Wij erheen, en ik zweer je dat hij mijn naam zachtjes noemde toen ik hem bij zijn hand pakte dus laat NIEMAND me vertellen dat comapatiënten niks horen maar dat is voor 100% zeker WEL zo!!! De dienstdoende artsen zeiden dat dat niet kon maar ik wist wel beter en later hoorde ik het nog een keer. Hij heeft het niet gered en is anderdaags gelukkig maar voor hem overleden maar jaren en jaren ben ik zoekende geweest en laat ik het daar maar niet over hebben hoe je als mens kunt veranderen en dan zeker op 16/17-jarige leeftijd en al enkele jaren je vader als een wrak heeft moeten ervaren. Soms ben ik nog boos dat het ziekenhuis hem een veel te zware narcose heeft gegeven wellicht waardoor de tweede beroerte is ontstaan misschien maar ja daar kom je nooit achter en achteraf het beste ook maar denk je dan. Sindsdien heb ik een bloedhekel aan de kerstdagen overgehouden

Dergelijke gebeurtenissen vormen je als mens en dan zie je dat geld, carrière e.d. feitelijk in het niet vallen bij een goede gezondheid..

Waar waren we ?

Dit schrijven heet “morgen gezond weer op” en zou feitelijk moeten gaan over de walgelijke toestanden die ik heb meegemaakt in het hulpverleningscircuit van de geestelijke gezondheidszorg waar ik mee te maken heb gehad en niet voor mezelf maar voor anderen maar heb besloten nogmaals dat niet te belichten en het te houden bij simpele anekdotes en belevenissen en wie het wil lezen leest het maar en wie niet dan maar niet. Zo simpel is het toch? Dat is nou het mooie van zo een “boekje” Je kunt “iets” wat je dwarszit van “je afschrijven” en “misschien” tot steun dienen van mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt. De titel MORGEN GEZOND WEER OP is m.i. aardig toegesneden want je moet natuurlijk wel lijp zijn of op zijn minst of tegen het krankzinnige aan om dit allemaal in zo een “boekje” neer te gaan pennen maar vooruit…… Er lopen er meer los als dat er vast zitten zeg ik altijd maar. ( grapje )

Om DIE reden heb ik ook besloten geen reacties vooralsnog te beantwoorden want dan ben ik meer bezig reacties te beantwoorden als dat ik een boekje kan schrijven ben ik bang voor.

Waar zullen we eens dan over hebben?

Laten we er gewoon een “kolerezooi” van maken en allerlei onderwerpen “door elkaar flikkeren” en lijkt me ook wel leuk. Misschien begrijpt geen hond het meer dan haken ze vanzelf af en dat risico wil ik best nemen. Ik wil het eens hebben over verschijnsel “beïnvloeding” van mensen en hoe het komt het soms lijkt dat de maatschappij als een “eenheidsworst” soms gezien wordt door opiniepeilers en raar genoeg begin ik hoe langer meer ze gelijk te geven dat inderdaad “de grauwe trosmassa” waar men het vroeger over had echt bestaat gek genoeg.

In mijn jeugd (ik was zo een beetje 23 jaar) heb ik als marktkoopman gestaan op het oude Waterlooplein in de weekenden vaak en ook soms door de weeks. In die periode stond ik meestal op een vaste plek achter Abe “de vogeltjesman” die er met vogels en dieren stond en vaak stonden naast me standwerkers zoals Josje en Herman die in klokkies handelden als standwerker en maakte je vanaf 10 uur de regelmatig “herhaalde” riedel mee van de “gemaakte grappen” als b.v. ( over klokkies) “je kan er mee zwemmen en je kan ermee verzuipen” e.d. en hoorde je steeds opnieuw dezelfde lach en ook “het moment” dat er klokkies werden verkocht en als die eenmaal verkocht waren weer de “afbouw” naar “af” om nieuwe omstanders te trekken. Dit “kuddegedrag” oftewel “grauwe-trosmassa-gedrag” is er altijd al geweest en zal altijd zo blijven denk ik en is een “wet van meden en perzen”

Kijk soms wel eens naar die zwermen zwaluwen op doortocht voor- en najaar naar andere gebieden en zie dan dat hele zwikkie gelijktijdig naar links draaien of naar rechts draaien en is er blijkbaar een leider die de richting aangeeft want anders kan ik het ook niet verklaren. M.a.w. je kan praten als “Brugman” maar krijgt “de meute” heel moeilijk in beweging en “soms” lukt het, maar als de persoon “door een moordaanslag” of iets dergelijks verdwijnt gaat “de meute” weer terug naar “af” en zijn we weer bij het nulpunt beland en vreemd is dat eigenlijk dat er niet een “afscheiding” plaatsvindt dan van een deel van de groep en zonder “leider” een eigen weg zoekt. Toch raar eigenlijk dat oorlogsmisdadigers als Hitler en noem maar op zo ”onaantastbaar” bleven en dat een “enkeling” ( Von Stauffenberg) de moed nam Hitler te proberen te vermoorden. WAT is dat nu wat “mensen” = “de massa” drijft?

Goed. Ik heb denk ik nu helemaal geen lezers meer en is prima en ga ik lekker verder met mezelf communiceren en wel zo prettig toch? Het zijn allemaal vragen die ik o zo graag beantwoord zou willen hebben in de “resttijd” die me nog gegeven is met die rotziekte van me en het antwoord zal er denkelijk wel nooit komen ben ik bang voor en ik kan niet begrijpen dat de mensheid de laatste 100 jaar meer verwoest aan de aarde als in de afgelopen 10.000 jaar. Waar komt deze hang naar zelfvernietiging toch vandaan?? Iedereen ziet dat het fout gaat in alle opzichten en juist vandaag lees ik dat oktober 2006 de warmste maand is in 300 jaar en waarom blijft men doorgaan deze mooie aardbol om zeep te helpen?

Oké, De naam zegt het al: “Morgen weer gezond op” en kan nu nog maar er komt een dag dat dat niet meer lukt en de naam Leipelowietje zoals ik me ook wel noemde vroeger is ook van dien aard dat het moeilijk is zo een lijp figuur aan te vallen omdat hij al aangeeft lijp te zijn en dan wordt het moeilijk te bevatten en tegenin te gaan toch? Dat is nou juist de bedoeling van dit verhaal te proberen enige “bewustwording” op gang te brengen. Die dit nog lezen raad ik aan om niet verder te lezen want er komt nog veel meer lijp gedoe aan en om dat te volgen moet je van goeden huize komen.

Oké. Aandacht getrokken net als op de markt ?

.Bladzijde 4

Gaan we verder waar we mee bezig waren en zijn allemaal maar zwarte lettertjes op wit papier dus die doen niemand kwaad toch? Een beetje slap ouwehoeren kan ook geen kwaad en zelfs het woord ouwehoeren wordt op mijn computer niet eens aangegeven als foute tekstmelding dus ons kent ons en die computerbazen zijn echt niet de eerste de beste hoor. Laten we het eens hebben nu over de tijd dat ik als marktkoopman op het Oude Waterlooplein stond. Was nog toen ik zo een beetje meen ik 23, 24 jaar was en best een leuke tijd. Indertijd moest je, als je een vaste plek wilde hebben, door de weeks er ook staan maar daar had ik niet zo een trek in eerlijk gezegd omdat die markt voor mij min of meer een “hobby” was. S, morgens moest je dan naar het plein en op Zaterdag werden de losse stekken verloot en toegezegd door de marktmeester en is het mij nog nooit overkomen dat er geen plek voorradig was. Het was in de tijd dat waar nu de Stopera staat er gewoon nog woningen stonden en had je nog de echte “voddenmarkt” aan de zijkant t/o de Mozes en Aaronkerk richting Amstelbrug ( blauwe brug ?)

Ik stond er met echt van alles en je kan het zo gek niet bedenken als bv, autoradio’s zwemvliezen, hut sloffen, badmutsen (ja lach maar en kom ik direct op terug), rubber zwembanden, parasols, luchtbedden, ja zelfs complete rubberboten, bootpompen, radiocassetterecorders, lachzakjes en noem maar op en te veel feitelijk om op te noemen dus echt ongeregelde handel. Elke dag op het plein was het een feest en vaak gieren, brullen en lachen onder elkaar en ook omdat we dan de gekste fratsen uithaalden en ik weet nog goed dat ik (het was paasweekeinde en dan altijd berendruk) van die Japanse cassetterecorders/radiocombinaties verkocht en zat er een microfoon bij en kon je (toen al) met dat ding draadloos op redelijke afstand praten. In die microfoon zat nl een zender op batterij en kon je op afstand bedienen dus wel makkelijk. Nu was het zo dat de frequentie die de microfoon uitzond ook was te beluisteren op een gewone radio (draagbaar of niet) mits er maar FM- ontvangst op zat en kon je het signaal van die microfoon opvangen dus ook feitelijk door zo een radio weergeven en joh, wat een dolle pret!!!

Tegenover me stond een kraam met allemaal seksboekjes en die eigenaar van die stal ergerde zich dood dat al die klanten dan zo quasi onverschillig voor de stal stonden en dan uitgebreid die seksblaadjes zaten door te bladeren waarvan hij er enkele los had liggen. Hij kreeg door dat je met zo een microfoon gewoon op de radio die op zijn kraam stond kon uitzenden en ja toen begon het: Hij kwam aan mijn kant staan en had duidelijk zicht op zijn eigen kraam daardoor, en zijn radio stond gewoon op de kraam naast de seksboekjes en was afgesteld uiteraard op de frequentie van mijn microfoon. Doordat er niemand achter de kraam stond zagen natuurlijk enkele gasten hun kans schoon en aldra stonden er een paar van die kerels uitgebreid die seksboekjes te bestuderen totdat: uit de radio naast de seksboekjes een stem klonk: He, joh, leg dat boekje effe neer!!! (Was uiteraard de handelaar die gewoon naast MIJ stond met die microfoon maar dat hadden die gasten niet door) en dan zag je ongeloof en verbazing op die snoeten verschijnen vooral als er nog een tweede keer werd verzocht dat niet meer te flikken en door te lopen, GILLEN!!!

Wij natuurlijk helemaal dol van de lach en ook de andere kooplieden er omheen!!! Nog een andere stunt was een radio te zetten in een grote kartonnen doos onder de marktkraam en dan via de radio roepen: Mijnheer, mijnheer en tikgeluiden. Iemand die passeerde wist in eerste instantie niet WAAR dat geluid vandaan kwam en keek dan onder de stal en zag de doos en begreep er geen moer van natuurlijk. En dan: Mijnheer, de doos is dichtgevallen, ik kan er niet meer uit!! En weer die stomverbaasde blikken en dra hadden ze natuurlijk door dat ze in de maling werden genomen omdat wij zaten te gieren van de lach en meestal werd het heel sportief opgevat en moesten ze er zelf ook om lachen. Ging een tijdje goed die geintjes totdat de Zaterdag voor dat paasweekeinde: en dan kon je altijd over de koppen lopen omdat er veel toeristen waren en heel veel Duitsers. Tja…. Op het Waterlooplein had je veel joodse kooplieden en die waren nou niet “bepaald” gecharmeerd van die Duitsers en was toen nog natuurlijk veel korter na de Tweede Wereldoorlog en zat er veel nijd nog.

Een van die handelaren (ik noem geen naam) zei: Louis, Ik wil effe een geintje uithalen en het was me al opgevallen dat er bijna op iedere kraam een draagbare radio stond maar goed…. Het was die Zaterdag voor Pasen op de markt een grote stroom van toeristen die zich door de nauwe doorgangen bewoog en ouderen weten nog wel hoe druk het dan kon zijn en dan begon het;..Komt er plots uit al die afgestemde radio’s opeens een officiële stem in het Duits als ware het een Nieuwsbericht.: Hier is die Westdeutsche Rundfunk und WIR bitten sie ……. (Mijn Duits is niet zo goed) maar kwam erop neer dat de Duitsers werden verzocht zo spoedig mogelijk zich te verzamelen op het Centraal Station of andere omliggende stations en “nach hausse zu fahren” maar ervoor hun zakken nog moesten legen om het gestolen zand van de stranden eruit te halen en meer van die onzin en weet niet precies meer wat….

Nou ja, je kunt begrijpen dat toen de marktmeester hierachter kwam dit ook de laatste keer was geweest maar gelachen hebben we. ……..

Terugkomende op de badmutsen en zwemvliezen. Was mooie handel!!! Destijds werkte ik voor een firma die dan uit Engeland allemaal dozen per schip naar Rotterdam stuurde. Dat waren er echt duizenden dozen tegelijk die aankwamen met zo een schip en was het mijn taak naar de haven te gaan in Rotterdam en kon dan tegen vergoeding van die bootwerkers huren met handen zo groot als kolenscheppen. De dozen lagen reeds in de aankomstloods en moesten dan van daaruit verdeeld worden (qua kleur, maat etc.) rechtstreeks vanuit de haven naar allemaal vestigingen van de Hema en V & D verstuurd via vrachtwagens naar de steden in het land. Was hard werken voor iedereen en tijdens schaftuur zag je die kerels hun broodtrommels openmaken en dan wil je NIET weten hoeveel brood er dan gegeten werd, maar ja het waren stuk voor stuk beulen van kerels. Op het eind van de dag werd er gevraagd: Louis heb je nog zin in een flesje parfum of zo en reden ze met zo een lorrie net effe met de achterkant langs zo een baal die ergens stond en flikkerde de parfum eruit. Ik weet niet meer exact of het parfum was maar goed in ieder geval iets leuks. Tja, zo kwam Jan Splinter door de winter en volgend keer koos ik uiteraard dezelfde kerels weer uit.

Ach, er werd zoveel gesjoemeld en de keren dat we een zending autoradio’s binnenkregen totaal keurig verpakt met verzegeling en officiële stempels en zo erop is niet te tellen en dat er toch een doos bijzat met daarin een baksteen. Geen hond kon uiteraard meer achterhalen waar ergens in het traject van vervoer vanuit Japan dit geflikt was maar het hoorde er “ergens” bij

Terugkomen op de badmutsen en zwemvliezen op de markt dan maar. Die badmutsen waren indertijd van die mutsen met een bloemetje erboven op of aan de zijkant of andere versiering en de zwemvliezen waren van die instapdingen in diverse maten. Kun je nagaan dat er van die tientallen duizenden badmutsen en zwemvliezen die her en der in het land lagen bij de warenhuizen er wel wat kapotging. B.v. Een badmuts waar gedeeltelijk (bijna niet te zien) een bloemetje ontbrak of een zwemvlies met een klein schuurtje of plekje en zo. Al die dingen werden aan de klant vergoed en moesten worden teruggestuurd naar de importeur in Engeland en werden dan genoteerd op een z.g. “claimlijst” en in een doos geflikkerd. Let wel. Van een paar zwemvliezen was altijd wel of de linker ofwel de rechter nog goed! Wat te doen met die dozen met “afgekeurde badmutsen en zwemvliezen? Naar Engeland terugsturen had geen zin en die werden dan gestort in de grote afvalschuiten bij de Oude Schans en moest je nog stortgeld betalen ook.

Kwam op het idee gewoon die dozen te kopen (mocht feitelijk niet, maar ja er mag zoveel niet) en ik maar uitzoeken en uitzoeken die handel. De kapotte zwemvliezen gingen alsnog naar de afvalschuit door mezelf gebracht en de goeie zocht ik de linker en rechterparen op in de maten van 35 t/m 43 en de badmutsen gingen in grote dozen gesorteerd. Kostten dus uiteindelijk een drol en dan huppakee op Zaterdag naar de markt met die bende en een grote berg ervan maken en bordjes erbij en dat wilde wel lopen. Kostten dan bij mij een kwart van ze bij V & D kostten of de Hema en verdiende ik er nog goed aan ook. Dat bloemetje minder zagen ze niet eens en de vliezen waren voor de rest in orde toch want ik had de goeie exemplaren bij elkaar gezocht. Nu effe iets eigenaardigs en wel leuk: Ik had b.v. van die lucht-gevulde badmutsen en had er een bordje bij gezet 75 ct. Per stuk en 3 voor 2.50 en je wilt het niet geloven dat ik WEKENLANG 3 voor 2.50 heb verkocht totdat er iemand zei ik wil er ook 3 maar dan per stuk betalen dus ik kijk die vrouw aan en denk: Die is nog gekker als ik. Neen hoor zegt ze: Ik wil 3 losse want dan ben ik 2.25 kwijt i.p.v. 2.50 en laat nou al die weken ik NIEMAND er over gehoord hebben en dit wat ik schrijf is voor geen woord gelogen en geeft aan hoe oppervlakkig de mensen kunnen zijn en was wel een leuke leerschool.

Ook kan ik me nog voor de geest halen dat zo een kakineuze hockeybluffer met zijn vriendjes en vriendinnetjes maar zat te mekkeren over die zwemvliezen en een commentaar van hier tot daar en wat al niet meer. Ze waren te slap en ze waren dit en dat, maar goed ik hoor dat zo aan en op een gegeven moment zegt ie tegen me; koopman geeft u me toch maar zo een stel zwemvliezen maat 41/42 terwijl die dingen bij V & D een veelvoud meer kostten en die corpsbal maar met een kop alsof ie me de grootst mogelijke gunst verleende. Ik kijk hem aan en zeg: Neen, die krijg je niet meer. Hij: Ja maar ik koop ze toch. Ik: Neen die verkoop ik niet meer aan je want die zijn niet goed zeg je zelf en ik wil mijn klanten geen rotzooi verkopen. Hij me aankijken met een blik van: ????? Maar goed ik zet mijn blik op oneindig ( heb ik patent op) en ik zie hem verderop praten met zijn vrienden en effe later komt een van die vrienden alleen terug en zegt: koopman, ik wil graag een paar zwemvliezen maat 41/42. Oke hoor zeg ik en pak en stel waarvan ik er een bij doe van maat 37 zonder dat ie het merkt. Ik zeg: Je moet ze wel effe passen hoor want je krijgt garantie tot aan de deur. Nee was wel goed zei hij en weg was ie . En ja hoor komt een poos later terug met die zwemvliezen en zegt. Een zwemvlies is veel te klein en knelt aan de bovenkant waarop ik zeg: Oh, maar dat doe je zo en knip de bovenkant van de Instapvoet er in de lengte af en geef de zwemvlies terug en zet weer de blik op oneindig. Nou DAN geniet je hoor als je die kop ziet staren naar zijn stukgeknipte zwemvlies die nu WEL passend was omdat het bovenstuk eraf was geknipt. Gieren brullen natuurlijk !!!! heb hem effe daarna uiteraard een goeie maat gegeven maar DAT waren nou keuken dingen voor de mensen… zou Henk Elsink zeggen. “Dat is humor !!!?” https://www.youtube.com/watch?v=qpDBhRf9ul4

Op naar de volgende van 39 bladzijden als je het op kan brengen en sterkte alvast

IK GA EFFE VANDAAG WAT ANDERE DINGEN DOEN EN TOT VANAVOND

BOEKJE 17 EN 18 

Bladzijde 17

Ik wel even veranderen van onderwerp want het is zo gek met schrijven van zo een log of “boek” dat onder het schrijven steeds maar dingen opborrelen die jaren onder “de oppervlakte van het bewustzijn” zijn gebleven en die ik wil vertellen aan die halve zool die nog zo gek is om het tot hier vol te houden buiten mijn familie om die het zeker weten tot het eind zullen lezen al was het maar om me er later mee te plagen wat ik allemaal uitkraam. Ach wat kan mij het schelen. De poes ligt op mijn schoot nu lekker te knorren terwijl ik dit voor de computer zit op te schrijven en ik begin het hoe langer hoe leuker te vinden allemaal en kan iedereen aanraden ook iets dergelijks te ondernemen. Wat me niet bevalt is de “drang” die me dwong en dwingt dit te schrijven en misschien een “voorgevoel” dat ondanks alle geruststellende woorden van de medici er toch iets fout gaat binnenkort? De tijd zal het leren. Dan is mijn weblog in ieder geval af en heb ik neergepend wat ik jaren van plan was. Ieder mens heeft zo wel zijn “eigen verhaal” en een eigen story en menigeen zal zeggen: Moet dat nou zoiets op zo een computer openbaar maken? Weet je, ik heb al mijn hele leven maling gehad hoe mensen denken en ben mijn hele leven al mijn eigen koers gevaren en zo hoop ook tot het laatst door te leven. Ik behoor tot een van die gekken die zelfs zijn eigen begrafenis tot in de puntjes 5 jaar geleden had voorbereid en al contact opgenomen met begrafenis onderneming de Ode en het een en ander besproken wat de mogelijkheden waren en dat is een kleine bekende ludieke begrafenisonderneming waar je op een “menselijke” wijze kan worden “weggebracht” en desnoods in of op een bakfiets bij wijze van spreken en kan je een zeer kleinschalige rouwkamer huren die geschikt is voor kleine gezelschappen en dat wordt het sowieso want ik wil als ik onverhoopt dood ga alleen maar mijn vrouw, 2 dochters, zoon en kleindochter erbij hebben en ( als ze nog leeft) mijn schoonmoeder die nu 87 is. *(is inmiddels 21 maart 2013 overleden op 95-jarige leeftijd evenals mijn meisje in jaar later in 2014!) * Verder geen familie, vrienden, kennissen, dus als je dit leest verwacht geen uitnodiging en krijgen sommige wel later een kennisgeving en zit ik al naast onze hond op een wolkje naar jullie je zwaaien.

Luguber zult u zeggen? Nee hoor, helemaal niet. Het leven houdt voor mij niet op bij de dood en ben er niet bang voor en geeft een veilig en warm gevoel en er zijn veel momenten geweest met hevige pijn of zo dat ik het liefst was “overgegaan” en het allerliefste nog toen plotseling 6 januari 2003 bijna 3 jaar geleden onze Golden Retriever Sasja middags ziek werd en nog dezelfde nacht om 12.30 overleed bij de dierenkliniek op de Amstel waar we hem met spoed hadden heengebracht. Ik moest de dag erop 7 januari 2003 om 9 uur een endoscopie ondergaan in het AMC (dus nauwelijks 8 uur later) en ben om 12.00 uur naar huis gegaan en is mijn vrouw bij Sasha gebleven en dan stort je wereld in elkaar als er dan morgens op de zitting van de auto een briefje ligt dat je vriend en kameraad waarmee je zowat elke dag 5 jaar lang enkele uren vaak mee in het Beatrixpark was en samen ruim een maand met zijn tweeën op vakantie in 1990 in Zuid-Frankrijk bent geweest dood is. Zo flink en groot als ik ben heb ik tijdens de endoscopie een enorme huilbui gekregen en begrepen de doctoren het ook wel allemaal want ik had niet verwacht dat hij dezelfde nacht nog zou doodgaan en de endoscopie afzeggen kon ook niet want dan had ik weer 2 maanden moeten wachten en 2 maanden van spanning weer op de uitslagen van dat onderzoek De lieverd is maar 5 jaar oud geworden en tot op de dag van vandaag kan ik het niet opbrengen ( nu bijna 3 jaar terug) de videobanden te zien van onze vakantie gek he ? Zo een grote bek met de politiek en alles en dan zo een klein hartje. Maar ik zie hem wel terug later en ben ik van overtuigt

De politiek— Dat is een verhaal apart en krijg ik al een dikke keel als ik eraan denk en heb ik zo een 4 jaar tegen dat zootje zitten aanschoppen wat zich dan deelraadslid noemt in een stadsdeelraad Zuideramstel. Uiteraard heb je hele goeie hoor maar er lopen figuren tussen dat wil je niet weten. Heb mensen meegemaakt die totaal geen overzicht hadden van de problemen welke zich afspelen in zo een woonbuurt en lopen dan maar te krakelen en te ouwehoeren over zaken waar ze totaal geen kennis van hebben en/of totaal geen dossierkennis, maar ja de grootste boerenlul kan in Amsterdam deelraadslid worden Zal uitleggen hoe ik aan die politieke toestanden ben geraakt: November 2000 tot mei 2001 had ik dus die chemokuur en voelde me rottig en kon toen al geen parkeerplek voor de deur zetten. Mijn jongste dochter zat indertijd op karate bij de gasfabriek in Oost en moest ik haar daar naartoe brengen avonds om een uur of half zes en weer ophalen om 19.00 uur nou en dan kon je lachen want in de Scheldebuurt in Amsterdam waar ik woon was er geen parkeerplek voorhanden en zette ik mijn dochter maar af voor de deur dan alvast en meermalen is het voorgekomen dat zij al klaar waren met avondeten als ik thuis kwam en eindelijk een parkeerplek had gevonden

Nu is dat geen probleem omdat ik apart woon maar ik bedoel maar hoelang je in feite moest zoeken naar een parkeerplaats. Ettelijke malen moest ik (ook avonds) naar het AMC en dan kom je terug en kan je weer je oeverloze rondjes draaien op zoek naar een plek en dan heb ik over het jaar 2001. Het Amsterdams Stadsblad is zo een weekblad en daarin stond dat je als burger kon “inspreken” en je klacht kon verwoorden zodat de stadsdeelraadsleden iets konden aanpassen en werden de buurtbewoners “uitgenodigd” langs te komen dus ik denk: Dat is wel wat, en meld me aan als inspreker en op de bewuste avond en zaten er veel buurtbewoners in de zaal want iedereen kende natuurlijk dat verhaal wel van geen plek kunnen vinden avonds. Ik had keurig netjes een A4-viertje getypt met mijn verhaaltje en ervoor gezorgd dat dit binnen de tijdslimiet van 3 minuten spreektijd zou vallen. Tja……… en dan merk je hoe je monddood wordt gemaakt door de politieke heren/dames. Opeens kwam de leider van die avond een zekere Heer Adema met de boodschap dat gezien het aantal insprekers die avond de inspreektijd ingekort zou worden naar 2 minuten. Daar sta je dan met je zorgvuldig met een klokje voorbereide inspraaktekst voorzien van gegronde argumenten waarvan je dan weet dat je die maar voor twee-derde deel kunt oplezen en dat je dan wordt “afgekapt” zoals de heer Adema bij ettelijk insprekers deed. Wanhopig probeer je ( mijn naam begint met een H) dus alfabetisch had ik even tijd, te schrappen in de inspreektekst maar dat lukt uiteraard niet in zo een korte tijd en als je aan de beurt komt sta je dan met een rooie kop van de zenuwen voor een zaal vol met buurtbewoners te hakkelen en te sputteren en wordt dan afgekapt na 2 minuten door de Heer Adema Afijn, later bleek dat je net zo goed je inspreektekst had kunnen verbranden want toen kwamen “de lijken” uit de kast die dan zo precies wisten dat er HELEMAAL GEEN parkeerprobleem bestond en meer van die onzin maar dan heb je aan mij een goeie en keer op keer BLEEF ik inspreken en keer op keer werd de zitting verdaagd en/of uitgesteld en op het laatst gaven de meeste buurtbewoners het op en gingen niet meer naar zo een commissievergadering en hadden het al opgegeven maar ik bleef er maar naartoe gaan en inspreken en argumenteren totdat uiteindelijk een deelraadslid van de VVD me steunde en via een amendement me mijn zin gaf dat in “mijn” buurt “ een beperkt gebied het z.g. “Avond parkeren” zou worden ingevoerd hetgeen enige lucht gaf aan die arme dolgedraaide buurtbewoners en NOG bleven en blijven “die lijken in de kast” maar volhouden dat het allemaal niet zou helpen en meer van die onzin.

Op een gegeven moment kwam ik erachter dat er veel te veel vergunningen waren uitgegeven en wist de verantwoordelijke wethouder uit te dagen tot een dispuut op Radio Noord Holland en vertelde de man dat er “een vergunningenplafond” was ingesteld zoals hij ook meermalen in de deelraadscommissie had verteld deze jongen had al nagegaan ( boerenslimheid ??) of er een plafond was ingesteld en dat bleek niet zo dus ik wachten net voor de commissievergadering en gauw heel vals wat van die deelraadsleden geïnformeerd dat de wethouder gewoon loog en hun vals had voorgelicht net als ons “de bewoners” en dat ze het zelf konden navragen bij Stadstoezicht

Tja. Ja…. Toen werd ie onder vuur genomen en vlogen de “gele” kaarten over tafel en zo en had hij de raad voorgelogen etc. etc. etc. Maar het blijft toch belachelijk dat een burger zoals ik dat gegeven nu moest uitzoeken dus kun je die knapen en “lijken” (grapje hoor) van alles blijkbaar voorliegen. Waar het mij om gaat en dat meen ik echt dat ze allemaal “boter op hun hoofd” hebben in die stadsdeelraden en in feite soms moeten beslissen en oordelen over zaken waar ze totaal geen kaas van hebben gegeten zoals o.a. een deelraadslid die in het dagelijkse leven advocaat is en ik ben blij dat IK geen cliënt van die man ben want deze man had totaal geen dossier- en feitenkennis en heb ik hem ook medegedeeld eerder in mails en toen de beste man me wou aanspreken en “zijn onzin wou argumenteren “ tegen me tijdens een van de latere “inspreeksessies” weet ik nog goed wat ik zei: Ik zei: Mijnheer ………….. Weet u als ik u hoor praten dat ik een dikke keel krijg en nog nooit zo een enorme dombo heb gezien!! Ja hoor………. Dan heb je het gedaan en de voorzitter Lody huppeldepup riep me gelijk tot de orde maar inwendig genoot ik en zag de mederaadsleden gluiperig grijnzen en “mijnheer” was verder de hele avond van slag. Tja dat zijn leuke dingen voor de mensen zou cabaretier Henk Elsink zeggen. Ik heb mijn doel inmiddels bereikt en is wordt per 1 januari 2006 het avond parkeren ingesteld in de hele Noordelijke Rivierenbuurt. Maar ja voor het zover kwam heb ik me de pletter moeten knokken tegen dat spul en ben uit pure nijd voorjaar 2004 kort na mijn longoperatie een flyer-actie begonnen en maakte van die smalle flyertjes met een tekst en kon ik er 4 stuks uit een A4 velletje knippen en deed wat tussen de ruitenwissers in de buurt en had nog maar 2 straten kunnen belopen of er werd anderdaags opgebeld door de milieupolitie dat ik de straat aan het vervuilen was. Ja, ja, een strookje van 21 x 7 cm (dus kwart A-viertje) lag wellicht op de grond ergens en ik zou een bekeuring krijgen. Is prima heb ik gezegd en doen jullie dit in opdracht van de verkeerswethouder soms? Maar nee hoor dat was niet zo dus ik anderdaags ernaartoe naar die handhaving en een gesprek gehad met die knapen en is de boel alsnog geseponeerd. Maar goed ik zit nu met zo een stapel van die flyertjes dus ik zeg; Dan deel ik die s, avonds om 19.00 uur uit aan de rondrijdende automobilisten

.Bladzijde 18.

Maar dat mocht ook weer niet want dan overtrad ik de APV ofwel de Plaatselijke Politie Verordening ja en dan proef je toch echt wel tegenwerking en uit welke hoek dit kwam ben ik nooit achter gekomen. Afijn ik dus al die 45 raadsleden van de Centrale Stad steeds maar aangeschreven over de nijpende parkeerproblemen in onze buurt maar er reageerde geen kip op. Bovendien wou televisiestation AT5 er een item aan besteden en dat is gebeurd in Juni 2004 en was ik 2 dagen lang op de t.v. met mijn verhaal en werd om het uur herhaald zo een beetje en voorts zette het Weekblad de Echo een artikel in de krant met mijn verhaal en klacht over het parkeren en dat ik misschien een eigen partij wilde gaan oprichten om meer zeggenschap te krijgen bij die stadsdeelpolitiek. Heel leuk was dat 2 dagen na het artikel Gonny van Oudenallen van Mokum Mobiel me belde en naar de problemen vroeg in de buurt wat al aangeeft dat ze zich goed op de hoogte stelt van de problemen in de hele stad omdat de Echo wijk gebonden is (dus Rivierenbuurt en Buitenveldert) en ook vertelde ze dat het oprichten van een partijtje zonde is als je geen politiek enige ervaring hebt en ze had gelijk maar dat oprichten van een partij was meer om “druk” op de ketel te zetten uiteraard. Afijn, Ik wist dat 25 november 2004 ze de “menukaart parkeerregelingen” zouden gaan behandelen in de Centrale Stad ( is dus in feite de baas van de afzonderlijke 13 stadsdelen) en had nog een flinke stapel van die flyertjes over die ik op een kopieerapparaat bij Albert Heyn had gedrukt, dus ben ik maar zo links en rechts die simpele vodjes in feite in de brievenbussen gaan gooien en was dus slechts een strookje papier van 7 x 21 cm en heb daarop gevraagd of ze ook zo een ellende hadden met avond-parkeren en/of ze me dan wilden mailen nou en DAT heb ik geweten !!! Er kwam een stroom van klachten binnen en had elke mail zijn eigen verhaal en vaak heel schrijnend maar goed ik was allang blij want NU had ik iets om die knapen en die “lijken” mee om de oren te slaan en ben toen ik zowat honderd mails binnen had al die verhalen en mails achter elkaar gaan “plakken” als een soort filmrol waar geen einde aan scheen te komen en heb die aan de raadsleden toegestuurd alsook aan die 45 centrale stadsraadsleden en dan kom je er al gauw achter hoe de politiek werkt want D66 ging al gauw deze mensen via mail benaderen aan de hand van de emailadressen die op de rol stonden alsook later Groen Link zonder me te informeren. Op zich niet zo erg hoor want hoe meer aandacht er kwam voor het probleem des te beter. Met dit wapen in de hand (die klachtenlijst op mail) ben ik steeds maar weer gaan inspreken en was het vooral die “lijken” (ik bedoel dus enkelen) niet aan het verstand te brengen dat er een immens probleem in de Scheldebuurt aanwezig was en de mensen ECHT geen parkeerplek meer konden vinden na 19.00 uur s, avonds omdat het vlak naast Oud Zuid ligt en het daar al jaren tot 24.00 uur parkeren heeft en de stadbezoekers s, avonds hun auto in onze buurt zetten en dan met de tram de stad in gingen. Honderd meter verder begint immers Oud Zuid waar het al tot 24.00 uur parkeren is en bij ons maar tot 19.00 uur en gelijk hadden ze feitelijk toch? Zou ik zelf ook doen. Bovendien sterft het van de eetgelegenheden, een bowlingcentrum en avondscholen dus kun je nagaan dat er na 19.00 uur werkelijk geen parkeerplek te vergeven viel in de Scheldebuurt. Van Amsterdam.

Reeds in 2002 na mijn eerste inspraaktoestanden in 2001 hebben ze een “proef” gedaan met het z.g. avond-parkeren tot 24.00 uur maar i.p.v. dat ze de betroffen buurten het avond parkeren oplegden ( de buurten rondom de Rai en Scheldebuurt) wisten ze niets beter te doen als de HELE rivierenbuurt, waar amper verderop GEEN parkeerprobleem speelt, het avond[parkeren op te leggen en uiteraard kwamen hier heel veel boze reacties op vanuit die buurten en werd er een buurtvergadering belegd waar het merendeel van de Rivierenbuurtbewoners aangaf tegen het avond parkeren te zijn en werd er even lichtjes over een telling en rapport heengestapt dat aangaf dat ( per straat genoemd n.b.) het merendeel van de bewoners in de getroffen Scheldebuurt WEL het avond parkeren wenste te behouden. Maar goed in commissievergaderingen wisten “de lijken” de raad te overtuigen de proef te beëindigen want ik zei al dat de dossierkennis van die knapen om te gillen was al werd voor de vorm nog wel even het imbeciele achterlijke ochtend parkeren ingesteld vanaf 6.00 uur morgens alsof dit zoden aan de dijk zou zetten.

Toppunt van onvermogen!!!

Want dit bleek voor geen meter te werken en werd ook al gauw weer teruggedraaid 2004 zaten dus de bewoners van de Scheldebuurt weer in de ellende en ik maar ageren en inspreken en de commissievergaderingen werden steeds stiller en stiller omdat de bewoners er niet meer in geloofden. Ik zelf BLEEF dus maar doordrammen en inspreken en uiteindelijk had ik steun van een VVD lid Jair E………. die me wel wilde helpen en voor een beperkt gebied via een amendement wederom dat avond parkeren wilde afdwingen. Na een zeer heftige commissievergadering waar eerst alle zeilen op rood stonden schreeuwde ik mijn woede uit op de publieke tribune, werd de zaak geschorst, en ging uiteindelijk ook de PVDA-akkoord waardoor voor een tijdelijk gebied het avond parkeren weer werd ingevoerd. Nu al is te merken dat het wel degelijk helpt en juist eergisteren 2 december 2006 sprak ik enkele stadstoezichthouders die volmondig toegaven dat het wel degelijk hielp en ze nu praktisch geen bekeuringen hoeven uit te delen voor auto’s die op de hoeken staan wat aangeeft dat de bewoners eerder een parkeerplek hebben. A.s. 1 Januari 2006 wordt het avond parkeren nu in de hele Noordelijke Rivierenbuurt weer ingevoerd en heb ik mijn strijd gewonnen en heeft ook een artikel in het weekblad de Echo hier aandacht aan besteed,

Feitelijk is het toch te gek voor woorden dat de grootste boerenlul zonder enige vorm van politieke ervaring deelraadslid mag worden en meebeslissen in de miljoenenuitgaven van een stadsdeel. Die stadsdelen zijn ooit eens opgericht uit de koker van de linkse partijen en lijken nu wel een soort “werkverschaffing” voor 417 bestuurders in Amsterdam. Weliswaar hebben velen een gewone baan en wordt dit gezien als bijbaan maar kost de gemeenschap handen vol geld en ieder van dat leger wil “een vinger in de pap” en verword besluitvorming tot een grote spaghetti-achtige brei en grijze massa en heeft u Amsterdam wel eens meegemaakt de laatste tijd? Het is een grote bouwput overal en het lijkt wel of iedereen en elke dienst langs elkaar heen werkt. Bij ons was de straat nog niet opengebroken en dicht gegooid en lag hij weer een week later open. Dat enorme leger van “bestuurders” in Amsterdam (t.w. 1 per 1750 inwoners n.b.) maakt het niet overzichtelijker en het is toch van de gekke eigenlijk dat een stad als New York wordt bestuurd door zegge en 52 bestuurders en een stad als München ( N.B. 2 x zo groot als Amsterdam) door slechts 83 bestuurders. Maar goed er is nog “hoop aan de horizon” want zelfs de partij van de arbeid blijkt wel overstag te willen gaan en de stadsdelen in Amsterdam te halveren van 14 naar 7. Ach ja, politiek. Wat zal ik ervan zeggen? Heb het altijd wel gevolgd hoor op NOVA en andere programma’s en dan zag ik al dat zo een onbenul als Hanja May Weggen (voormalige verpleegster N.B.) en Tineke Netelenbos (voormalig kleuterleidster) op landelijk niveau al bloopers slaan met o.a. die baan naar Almere die miljoenen heeft gekost en Netelenbos het hele taxi-bestel van Amsterdam heeft verwoest. Ik werd en word misselijk van al die politici in ook de tweede kamer die net een beo of papegaai zijn en elkaar dan gaan na-wauwelen zodra ze op “het pluche” zitten. De term “kip-en-klaar” vliegt je om de oren en ook hebben ze al heel gauw geleerd een zin te herhalen let er maar eens op want dan kunnen ze onderwijl nog even goed nadenken wat voor antwoord ze zullen geven en met die klanten moet je dan de oorlog winnen en ik vind het dagelijks nog knap dat alles nog reilt en zeilt maar is m.i. aan de hogere ambtenaren ( dus direct onder die “bestuurders”) te danken die de boel een beetje in toom houden en zorgen dat de poppenkastfiguren niet al teveel uit de pas lopen en daaromheen zie je een horzel van journalisten van bepaalde politieke huize met hun gedram en gezeur en maar proberen de “boel onderuit te halen”

Reeds eerder heb ik al gezegd dat ook Pim Fortuyn het niet had gered als hij was blijven leven want die hogere ambtenaren kunnen je zelfs als leider maken en breken en ook Peter R. de Vries zal het niet redden. Ik ben gewoon bang dat het 2 minuten voor twaalf is in alle opzichten en dat de zaak gewoon niet meer is terug te draaien. De oorlog tussen de Islam en de Christenen woedt in feite al hevig al wordt het niet toegegeven en worden we als burger in slaap gesust totdat de “bom” barst met ongekende hevigheid. Het milieu is niet meer te redden omdat een kind kan nagaan dat alle olie die miljarden jaren in zo een aardbol met een omtrek van slechts 40.000 km eruit wordt gehaald in de atmosfeer zal terecht komen na verbrand te zijn en moeten N.B. landen als China en dergelijke nog beginnen aan een enorme economische groei met alle gevolgen van dien t.a.v. luchtvervuiling e.d. Er is geen weg terug en ik heb al gezegd dat wij (u allemaal en ik) de pech hebben dit stadium van zelfvernietiging van de aarde dagelijks nu te kunnen aanschouwen en heeft de mensheid in de afgelopen 50 jaar meer schade toegebracht als in de voorgaande 50,000 jaar helaas. Wij hebben de twijfelachtige eer deze supersnelle zelfvernietiging mee te maken die in een rap tempo de aarde teisteren in de vorm van aardbevingen ( men zegt o.a. door het verstoren van de drukverdelingen) warme veranderende golfstromen, tsunami’s , recordaantal tornado’s en worden nu in alle opzichten alle records gebroken qua warmtedagen/maanden en zo sinds honderden jaren, een razendsnelle afkalving van de polen en gaan ze zelfs gletsjers met zilverfolie bedekken om voor verder smelten te behoeden. En wat doen wij ……?

Niets, helemaal niets en kunnen ook niets meer doen en zien het aan het worden op het laatst helemaal passief en dringt niks meer tot je door en is in feite ook een soort zelfbescherming want als je er WEL over gaat nadenken word je gek en denkt dan aan de kinderen die nu geboren worden en geen toekomst meer hebben. Wij laten het gewoon toen dat NU ik dit schrijf duizenden kinderen in de bergen omkomen van de kou in Afghanistan en gaan wij weer binnenkort van die “lichtronde, s” houden in Noord-Holland waar duizenden mensen van gekkigheid niet weten wat ze doen en hun tuin, huis, bomen e.d. versieren met kerstverlichting en tegelijk zie je dan spotjes in de krant waarop mensen worden opgeroepen zuinig te zijn met energie.

Het is allemaal zo dubbel en iedereen weet en voelt het wel en toch blijft iedereen zijn kop maar in het zand steken. Overigens kreeg ik net een mail binnen van een lezeres die zegt dat het weblog geen begin en geen einde heeft en ergens besef ik dat ook wel en is het in feite maar een hoop geraaskal en dank ik u dat u de moeite heeft genomen het tot hieraan toe te lezen maar ik heb me voorgenomen gewoon op te schrijven wat er onder het typen gewoon in mijn hoofd opkomt en impulsief dan de dingen die in me opkomen maar neer te pennen zonder enige vooropgezet doel en zo. In feite chaotisch maar zo ben ik mijn hele leven al geweest al heb ik wel geleerd langs vaste lijnen te functioneren en stapsgewijs dingen af te handelen.

Nu op bladzijden 19 en 20 en doei