Site Title

Nou we gaan maar weer eens bladeren in mijn “boekje” en alweer bladzijden 9 en 10 (de eerdere bladzijden zijn al eerder geplaatst)

Bladzijde 9.

Maar goed die 200 km zouden we de volgende dag dan wel halen en we liepen zo de weg af met onze bagage op zoek naar een geschikte slaapplaats of camping totdat er opeens een auto stopte naast ons en een vriendelijke oude baas ons vroeg of we iets zochten en we vertelden dat we een camping of iets dergelijks zochten om te kunnen overnachten waarna we anderdaags weer een stuk verder konden rijden. De man nodigde ons uit in te stappen en bleek een Fransman te zijn en kwam goed uit omdat we dan in het Frans verder konden praten. Hij reed de weg verder naar het Noorden in en zei dat we onderweg maar goed op moesten letten op een campingbordje of iets dergelijks. Ons was al opgevallen dat hij behoorlijk naar drank rook al was het nu niet bepaald in zijn rijstijl op te merken want we waren natuurlijk niet zo maf om bij een volslagen dronken figuur in te gaan stappen en niet levensmoe. De man vertelde dat hij een villa had een beetje in het binnenland en een hoge functie had bekleed in het Franse vreemdelinglegioen en al jaren gepensioneerd was en een huis had gekocht in Italië omdat zijn vrouw Italiaanse was met een behoorlijk temperament gezegend vertelde hij. Hij vertelde dat meermalen hij zo s,avonds in zijn auto een beetje aan het “afkoelen” was na een wijnrijke avond met zijn eega. Cynisch vertelde hij dat meestal dan eerst gezellig hij samen met zijn vrouw ergens ging eten in een restaurant en dat daarna zijn vrouw en hij op de veranda een aantal wijntjes gingen drinken waarbij de eerste uurtjes bar gezellig waren, zo vertelde hij, maar naarmate de wijnfles leger en leger en begon vrouwtjelief narrig en bits te worden waarop hij dan ook weer van leer trok hetgeen dan meestal eindigde in het gesmijt met glazen en alles wat zo een beetje voorhanden was en hij de deur uitging om in de omgeving met de auto even wat rond te toeren met open raam om weer een beetje tot zijn positieven te komen .Dit vertelde hij, kwam vaak voor en hij vertelde er ook bij dat ze er dan samen later hartelijk om moesten lachen als hij na enige uren weer thuis kwam en ze elkaar weer om de hals vlogen.

Ja drank maakt meer kapot dan je lief is zeggen ze en onze lieve heer heeft vreemde kostgangers Allengs verstreken de uren en zaten we maar gezellig te keuvelen en keuvelen en was de nacht ingevallen en wij zeiden steeds dat het nu wel genoeg was omdat hij immers steeds verder van huis kwam te zitten en wij weliswaar steeds dichter bij ons doel maar hij wilde steeds opnieuw ons nog 25 km verder brengen en dan zou hij echt omkeren vertelde hij steeds maar weer maar als de 25 km voorbij waren werd het opnieuw weer 25 en onder het geklets en gepraat kwamen wij steeds dichter bij Sestrie Levante ( ons basiskamp laten we maar zeggen) en hij steeds meer verwijderd van zijn liefje. Uiteindelijk is het erop uit gedraaid dat hij ons helemaal naar Sestrie Levante heeft gebracht en ons voor de deur heeft afgezet en was het inmiddels alweer licht door de korte nachten en hebben wij de man uiteraard bedankt en zwaaide hij ons gedag en reed de ruim 200 km terug naar zijn vrouw in het zuiden. Dit zijn toch dingen die je je leven nooit meer vergeet en heel vaak heb ik nog aan de man gedacht en aan zijn vrouw die natuurlijk die nacht een nachtmerrie moet hebben beleeft dat haar geliefde legionair niet thuiskwam en wat zal ze blij geweest zijn denk ik toen hij s,morgens zich bij zijn vrouw heeft gemeld ( hoop ik maar)

Wij waren weer terug in het “basiskamp” met de geneugten van elke dag. Lekker zwemmen in zee, wandelen over de boulevard s,avonds en na enkele weken trokken we weer verder naar het noorden met onze eigen auto en sommige jaren was het een Vespascooter en reden dan de oeverloze baaitjes die allemaal op elkaar lijken af zo richting de Franse Zuidkust. Wat dat betreft lijken al die plaatsjes en baaitjes rond de Middellandse Zee wel op elkaar en ging mijn voorkeur uit naar de franse zuidkust alhoewel het levenspeil daar destijds een stuk hoger lag als in het goedkopere Italië maar ja Italiaans kon ik amper spreken en Frans heb ik geen moeite mee en was ook een van de reden. Ja., we praten dan vnl. over de beginjaren zestig en was het massatourisme nog niet op gang zoals nu en was het wel fijn toeven daar de zomermaanden met alle dagen maar mooi weer en soms een enkele keer een slechte dag ertussen maar dat was niet zo erg. Vervelend waren wel de bosbranden die toen ook al her en der de boel in lichterlaaie zetten en moet alweer een geluksengeltje op mijn rug hebben zitten want ik kan me ook nog de dag als gisteren herinneren dat we eens met die scooter vanuit Nederland op weg waren naar de Franse Zuidkust en in het zuiden opeens verzeild raakten midden in een bosbrand en er was geen hond die ons heeft tegengehouden in feite ook wel onze eigen schuld want we zagen de vuurzee wel maar dachten dat het niet zo gevaarlijk zou zijn en zijn gewoon doorgereden toen en dat hebben we geweten. Achteraf is het net een horrorfilm met al dat vuur om je heen en hoe je dan met die scooter toch nog de weg wist te berijden met om je heen allemaal die vlammen is een wonder. Het ergste vond ik nog dat luchtgebrek en kwam wellicht doordat vuur zuurstof opzuigt als het ware en mijn grootste angst was dat de motor van de Vespa door luchtgebrek zou afslaan en stotterde hij soms nou en dan wil je wel even een schietgebedje doen. Plotseling was het over en schoten we vanuit de vlammenzee pardoes bijna op een aantal brandweerauto,s en politie die op de weg stonden te blussen en zal niet gauw die blik vergeten van die mensen die ons als het ware uit die vlammenzee tevoorschijn zagen schieten. We zijn prima opgevangen daarna en konden overnachten in het huis van de plaatselijke politiechef en hebben enkele dagen er nog vertoeft op een camping. Het schijnt maar een kort gedeelte geweest te zijn waar juist die vlammenzee zo groot was en we hebben alle geluk van de wereld gehad dat opeens we terechtkwamen in een stuk dat al geblust was. Maar ja WEER die beschermengel he ?

Vanuit een heuveltop hebben we eens kunnen aanschouwen hoe hard zo een brand zich voortplaatst als het een beetje hard waait nou en daar kun je niet tegen op hardlopen hoor zo snel. Een soortgelijke duinbrand heb ik ook meegemaakt in Bloemendaal aan Zee in de duinen en je wilt niet weten hoe snel het vuur zich kan verspreiden als het kurkdroog is en er een harde wind waait. Bovendien heeft Zuid-Frankrijk te maken vaak met de z.g. “Mistral” en dat is een zeer harde wind die soms dagenlang de kop opsteekt en vanuit het Rhônedal dan richt Middellandse Zee waait . Maar goed weer afgedwaald en waar was ik ? O ja, de Zuidfranse badplaatjes die ik allemaal ken als mijn broekzak vanuit mijn jeugd. Mijn god waar heb ik niet gezeten vraag ik me af. Frejus, Nice, Biot, ( een kunstenaarsdorpje) Six-Four-A-la Plage, Menton, Cap d,ail en noem maar op. Fijne tijd gehad met heel veel vrienden waaronder enkele Algerijnse vrienden en we waren in feite een grote familie die dan de zomermaanden langs de zuidkust trok en elkaar her en der weer tegenkwamen en struinden we de jeugdherbergen af daar die heel anders waren als die prutserige knullige Hollandse jeugdherbergen.

Waren allemaal mensen van leve de vrijheid en “zie later wel wat ervan komt” en vaak wou ik maar dat ik de klok kon terugdraaien maar het is niet zo meer helaas. De saamhorigheid, gezelligheid het samen zingen en op stap gaan, de omgeving verkennen, de franse sfeer, het stokbrood, de warme zomeravonden, de wijn alles bij elkaar ben ik dankbaar dat ik dit allemaal in mijn jeugd heb beleeft en pakt geen hond me meer af. Wat ook zo een enorme indruk op me maakte destijds was het plaatsje Frejus waar indertijd in 1959 die stuwdam is doorgebroken en waar het water met alles vernietigende kracht vanuit de vallei zich een weg heeft gebaand richting open zee en alles heeft meegesleurd op zijn weg naar open water dus richting Middellandse Zee. ( Barrage de Malpassat) en kijk maar eens op http://www.phonk.net/Images/Frejus/030262-Frejus.html Het was nog maar kort ervoor gebeurd en als je dan daar rondliep rook je als het ware nog de geur van de dood en zag je overal in de opgedroogde slib nog de stoelpoten en beddenpoten e.d. uit de grond steken en was het gewoon ONBEGRIJPELIJK dat de resten van de dam zo groot als complete huizen zo ver het land in waren gespoeld . Het was een heel naar gevoel eigenlijk en benauwend daar zo rond te lopen en wetende dat onder je voeten wellicht een van de honderden doden zou kunnen liggen die was meegesleurd door het water op weg naar de kust. Juist die omgeving was ook zo interessant i.v.m. met de eeuwenoude Romeinse aquaducten die er tot op de dag van vandaag nog steeds staan.

Verder was heel leuk ook het plaatsje Biot en dat ligt tussen Nice en Cannes in enigszins in het binnenland verscholen en was bekend als oud pottenbakkerdorp en heeft heden ten dage niet meer als 5500 inwoners maar was indertijd de bakermat en toevluchtsoord ook al van kunstenaars e.d. en heeft Zuidfrankrijk als geheel toch een heel andere sfeer als die imbeciele badplaatsen als tegenwoordig Benidorm en Salou in Spanje en in die tijd zal het daar ook wel anders eruit gezien hebben maar ja, het massa-tourisme zoals we dat vandaag kennen was nog niet zo in en eigenlijk wel jammer dat het die kant is opgegaan want komt niet de sfeer en dergelijke van een land ten goede maar vooruit het is niet anders en de jeugd heeft de toekomst toch ? Nu kijkt men nergens meer van op maar ik behoor dan tot een van die “imbecielen” die in 1967 is getrouwd met mijn huidige vrouw met alleen 2 getuigen erbij en in het gemeentehuis in de binnenstad waar nu een hotel is alwaar we naartoe zijn gegaan met een geheel rose gespoten Citroën met geel gespoten wielen en leuke gordijntjes voor de ramen en dat was zo een Citroën Traction met van die grote spatborden en de achterband zat op de achterklep . Zijn van de mooie platte auto,s en op de grill vooraan zaten van die schuine strepen en van die mooie losse koplampen en dat waren nog es leuke dingen voor de mensen zou caberatier Henk Elsink zeggen, maar ja je ziet wie dit verhaal heeft geschreven dus moet je nergens gek van opkijken natuurlijk. Mooi joh zo een trouwerij met zijn viertjes en dan s,avonds lekker genoeglijk samen naar de bioscoop en naar Louis de Funês en je slap lachen. Als DAT geen echte liefde is ?? Jaren later gaven we dus pas de bruiloft en toen kwam ook werkelijk iedereen van de familie en hadden we afgeturfd wie er wellicht niet zou komen maar echt IEDEREEN kwam opdraven want die wilden die leipelowietje wel eens aanschouwen natuurlijk, leuk he ? Ben al altijd al een buitenbeentje geweest zullen we maar zeggen. We dwalen weer af en wel zo gezellig eigenlijk. Nog even over die paarse Citroën overigens. Een vriend van ons had indertijd zo een nummerbordenfabriek en had voor ons zo een groot langwerpig ovaal nummerbord gemaakt in de kleur wit en met een rode rand en dit werd voor op de auto geplaatst en met die auto werd niet lang daarna wederom een rit gemaakt naar de Zuidfrankrijk samen met een vriend van me want vrouwtjelief bleef liever in Amsterdam en het zou niet voor heel lang zijn dit keer.

Bladzijde 10.

Samen met Herman mijn gabber vertrokken we dus naar Zuidfrankrijk en het was een giller hoe we dan onderweg ( vooral in het zuiden) werden ontvangen. Op het ovale witte bord stonden de letters CCM oftewel Corps Captaines Meditairanee en dergelijke borden waren bleek later alleen maar voorbehouden aan de “upperten” van Zuidfrankrijk dus zeg maar de rijke stinkers. We hebben ons rotgelachen toen we door zo een dorpje reden en een agent het verkeer aan het regelen was en voor ons salueerde want ja ergens kon ik me er ook wel iets bij voorstellen want welke gek gaat er nu in een volledig rose gespoten Citroën Traction rijden met geel gespoten wielen en dan nog eens van die gordijntjes voor de ramen en kon alleen maar toch zo een gek zijn die wellicht met zijn geld geen raad wist en/of zoontjes van die rijkelui. Maar goed, we hadden uiteraard bekijks genoeg daar in Cannes en MEER bekijks als menig ander met zijn dure bolide. Zo is alles relatief toch ?

Terug naar de periode in Zuidfrankrijk met die jeugdherbergen en de zwerftochten langs de Middelandse zee. Waren de mooiste jaren van mijn leven uiteraard en was ik nog niet getrouwd en trok samen met dat meisje Bea naar het zuiden. Soms met een auto, en ook wel met een scooter al duurde de reis dan wel een dag of vier want dat ding ging niet harder dan een km of 70 maar was ook wel fijn omdat je immers veel meer betrokken bent bij de natuur en in feite veel meer ziet al was die bosbrand nou niet bepaald een hoogtepunt te noemen natuurlijk. Tja, en soms vielen er ook wel figuren op een meedogenloze wijze door de mand natuurlijk , In Nice was eens een Duits meisje en die begon toch op een gegeven te brullen en te huilen dat haar spullen gejat waren en haar geld, pas en de hele kolerezooi dat we allemaal medelijden met het kind kregen en hutje bij mutje deden om haar toch nog geld te geven. Een van die Algerijnse jongens die heel mooi kon zingen en met een guitaar s,avonds langs de terrasjes liep en dan liedjes zong van Enrico Massias en George Brassin en altijd veel geld ophaalde nam haar ettelijke malen mee en mocht ze de opbrengst van die avond houden. Op een dag was ze verdwenen echter en had ook de jeugdherberg niet betaald en we waren werkelijk ongerust totdat een van ons erachter kwam dat ze het geintje zowat in elke jeugdherberg flikte aan de zuidkust en dan met dat zielige verhaal aankwam dus al vroeg verloor ik een beetje het vertrouwen in de mensheid want op eerste gezicht leek het zo een eerlijk en lief meisje.

Omdat we meestal met een grote groep waren kwamen we altijd wel ergens waar we ook waren bekenden tegen en trokken dan samen op of gingen we samen naar het strand en s,avonds samen eten koken en ik mag van mezelf zeggen dat ik heel lekker spaghetti kan klaarmaken en kochten we tezamen alle Ingrediënten in en zat ik de hele middag een beetje in de keuken te kokkerellen en van die hele grote pannen klaar maken voor de avond voor wel een man of 20 maar o wat was dat gezellig. Lekker een aantal flessen landwijn erbij, samen afwassen en dan met het spul in de heerlijke zoele avond een beetje muziek maken of een beetje ouwehoeren. Nu waren die jeugherbergen heel anders als in Nederland en had je buiten de grote herberg vaak een apart veld waar je dan met een tent kon staan en bijna iedereen had uiteraard wel iets van een tentje bij zich en/of sliep dan in de herberg zelf. De kosten waren in die tijd feitelijk te verwaarlozen en omdat het elke dag in Zuidfrankrijk wel mooi weer was ging een tent ook makkelijk en “als” het eens een keer noodweer was en dat is het dan gelijk goed als het weer “omslaat” dan kon je alsnog naar binnen. Kan me eigenlijk eerlijk gezegd zo een situatie niet voor de geest halen Duitsers waren toen ( en nog steeds niet) niet populair in Frankrijk en vooral niet bij de “noirs” en dat waren de Algerijnen die ook veelvuldig toen al aan de franse zuidkust zwierven en die ik gekend heb waren allemaal stuk voor stuk fijne en lieve jongens en echte kameraden door dik en dun.Op een dag kwamen er een paar Duitsers aan in de herberg en( typisch Duits )was het in korte tijd het nodige gebral en gekrijs van de heren en deden ze alle moeite blijkbaar zich impopulair te maken. Dat heeft enkele dagen geduurd en vooral die “noirs” ergerden zich groen en scheel aan die gasten en ergens wel logisch dat er een hoop “hartzeer” tegen de Duitsers nog zat vanuit de Tweede Wereldoorlog want wat de moffen in Noord-Afrika allemaal hebben uitgevreten wil je niet weten en is niet zoveel jammer genoeg over bekend. Op een dag horen we een enorm gekrijs weer uit een van de slaapzalen komen en zien we zo een Duitser met een hele gezwollen kop en verder over zijn hele lichaam opgezwollen als een Michelinmannetje rondhuppelen en schreeuwen om de dokter en die was er dan ook weldra en moest hij met spoed naar het ziekenhuis en kan me verder niet meer heugen wat er verder is gebeurd maar weet nog wel wat ze hadden geflikt: In Zuidfrankrijk heb je van die enorm grote spinnen waar mijn kinderen vroeger altijd doodsbang voor waren als we wel eens naar Zuidfrankrijk gingen en wie er wel eens geweest is weet wel wat ik bedoel. Van die grote knotsen van spinnen met zo een groot lijf.

Wat bleek.?

Avond aan avond hebben die noirs die spinnen overal vandaan gevangen en in een pot gestopt en gewacht tot het moment dat ze er genoeg hadden. Die Duitsers waren elke avond zo zat als een ladder en zopen zich helemaal te pletter en kwamen dan laat luidruchtig thuis waar iedereen zich al goed aan ergerde. Ze waren te lamlendig om zelf een tent op te zetten en sliepen dus in de herberg op een van die zalen.Hebben die noirs zo een beetje tegen de tijd dat die gasten normaal plachten thuis te komen in een slaapzak van de ergste Duitser allemaal die spinnen gestopt en gegooid die ze eerder al die avonden hadden gevangen. Die Duitser is thuisgekomen volkomen laveloos en is met zijn dronken kop in die slaapzak gekropen die vol zat met die spinnen maar heeft er denk ik niks van gemerkt want s,morgens hoorden we pas dat gebrul en is denkelijk in de spiegel gaan kijken en zijn gezicht was totaal opgezwollen. De noirs waren met de Noorderzon vertrokken en pas later trof ik ze elders en vertelden ze hun verhaal. Overigens praat ik over de begin jaren 60 en was de Tweede Wereldoorlog nog niet zo lang dus afgelopen en zijn er echt wel heel veel verschrikkingen geweest in Noord Afrika en hebben de Duitsers daar enorm huisgehouden onder de bevolking. Je kon beter je als Duitser in die tijd een beetje gedeisd houden en heb dit zelf aan de lijve ondervonden op weg naar Zuid-Frankrijk in Parijs en wist ik veel nog. We waren de weg kwijt in Parijs en ik stop in een van de buitenwijken waar veel arabieren wonen en stap zo een cafeetje binnen wat gelijk ook een tabakszaak is een z.g. “Bar-Tabac” en ik vraag in mijn schoolfrans ( want toen was ik de franse taal nog niet echt goed machtig en heb later pas geleerd) de weg en zie die gasten opeens met een vreemde blik naar me kijken en echt wel dreigend op me afkomen totdat mijn vriendin achter me schreeuwde Louis : zeg dat je Hollander bent !!! Ik dus gelijk: “Je suis Hollandias” en gelijk als toverslag veranderde hun gelaatsuitdrukking en de dreigende houding die ze hadden aangenomen en klopten me op de schouder. A bon, s,est bon ami, quest-que tu veux ? en waren een en al vriendelijkheid.

Zozeer leefde daar de haat ( en ik denk nog) tegen de Duitsers en godzijdank schreeuwde mijn vriendin naar me te zeggen dat ik Hollander was en ze wist bij ondervinding dat de haat tegen Duitsers zo diep zat omdat haar broer ook dergelijke taferelen eerder had meegemaakt in Frankrijk terwijl toch n.b. haar moeder Francaise was en haar vader Amsterdammer. Evenzogoed konden ze een duidelijk “Duits” accent waarnemen maar toen het bekend was dat we Hollanders waren kon je geen kwaad meer doen. Uiteraard heb ik aangeleerd overal waar ik kwam me ten eerste te profileren als Hollander en dan zat je meestal wel gebeiteld . Een ander fragment wat me nog helder voor de geest staat is dat we eens op een terrasje wat zaten te drinken in Parijs aan een van die mooie boulevards en iets verderop zat een Duitser met zoals gewoonlijk het nodige gebral en luidruchtige gedoe te praten met iemand. Er liepen een aantal jongens langs van Noordafrikaans orgine en opeens liep een van die jongens zo maar het terras greep de Duitser bij zijn haar en drukte een brandende sigaret uit op de wang van de Duitser, liet hem los en liep rustig verder de verbijsterde Duitser achter latend die het uitgilde van de pijn. Dit zijn verhalen die je misschien niet wil geloven maar echt gebeurd dus moeten er echt wel vreselijke dingen gebeurd zijn om zo een diepe haat te kunnen ontwikkelen tegen de Duitsers maar ja in feite had die man het aan zichzelf te wijten door dat schreeuwerige gedrag.

Parijs is op zich een prachtige stad en ik heb er een week gebivakeerd met mijn Franse vriendin en een paar jaar later met mijn vrouw in bijna hetzelfde hotel en in dezelfde buurt en wat had en heeft Parijs toch een aparte uitstraling en foto is genomen door mijn latere meissie die ik weer ontmoette

Nog even een ding: Kan me nog herinneren dat ik op de scooter door Parijs reed met mijn vriendin Bea achterop en opeens stormen twee mannen vanaf het troitoir de weg op en sleuren me naar de kant en gelukkig werd de scooter niet beschadigd en werden mijn handen op de rug gebonden en daar sta je dan. Of ik papieren bij me had en die had ik uiteraard en toen ze zagen dat ik niet degene was die ze blijkbaar moesten hebben maakten ze excuses en kon ik verder gaan.

Tja zo ging en gaat dat in Parijs denk ik en op zich waren het m.i. grote eikels want het nummerbord was immers Nederlands maar ja dat zat achterop en hebben ze wellicht niet gezien. Overigens is me dat nog een keer overkomen op het Rembrandplein in de Bowling. Zit daar rustig een pilsie te drinken komen er opeens aan weerszijden twee van die mannetjes naast me zitten en nou niet bepaald sterke of flinke jongens zo te zien maar gewoon een beetje simpele mannetjes. Pakten me beet ieder aan de kant en vroegen of ik meneer “huppeldepup” was ( noem maar een naam want die weet ik niet meer) Ik dus zeggen: nee, dat ben ik niet en of ik papieren bij me had waar ik kon aantonen dat ik was wie ik was. Nou ja, dat kon ik wel, want mijn auto ( destijds zo een mini cooper) stond om de hoek geparkeerd en ik had de gewoonte mijn rijbewijs en papieren onder de mat te verstoppen zodat ik ze niet kon verliezen of zo. Mijn vrienden schoten in de lach al en zagen het hele gedoe aan dus ik zeg: “Heren”Laten we even naar de auto lopen en laat ik u mijn rijbewijs even zien en staat hier om de hoek” Wij lopen rustig ( met aan iedere kant zo een klootzak) de deur uit en ik loop richting mijn auto en denk “effe judassen” en opeens zak ik door mijn knieën en kijk onder mijn auto en die halvegaren doken gelijk op mijn nek en mijn kameraden die mee waren gelopen hadden de grootste lol. Ik sta op terwijl ze me vastpakken en scheld ik ze de huid vol en of ze niet helemaal goed snik zijn zo op me te duiken en of ik niet effe onder mijn auto kan kijken of hij nog olie lekt. Tja dat waren leuke dingen voor de mensen zou zou Henk Helsink zeggen. Ouderen weten nog wel wie ik bedoel. http://www.youtube.com/watch?v=ezIAyynSILQ

We gaan met frisse moed verder morgen met boekje en maar hopen dat de bom dan nog niet gevallen is