Site Title

IK GA AFSLUITEN EN EFFE NEDERLAND-JAPAN AFKIJKEN EN DAN MAFFE EN HOOP DAT IK EEN BEETJE KAN SLAPEN MET DIE KLOTE POOT DIE VERDOMD PIJN DOET EN IK HEB DIT WEBLOG AANGESCHAFT OM NOG 1 X MIJN BOEKJE TE PLAATSEN WAT AL EEN KEER OP FEESTBOEK IS HERHAALD EN WEET IK ZEKER DAT MIJN “BOEKJE” WAT IK TOEN SCHREEF HET BESTE BEWIJS IS DAT MENSEN KRACHTEN IN ZICH ZELF HEBBEN OM ZELFS KANKER TE VERSLAAN MAAR JE MOET ER ER WEL IN GELOVEN ZELF ANDERS WERKT HET NIET

BEN NU 30 JAAR VERDER EN HET LEVENDE BEWIJS DAT WAT IK ZEG DE WAARHEID IS EN DOE ER MAAR MEE WAT JE WILT EN SLAAP ZE

Nou daar gaan we weer bladzijde 13 en 14 bekijken gezellig

OOIT EEN NORMAAL MENS ONTMOET en beviel het …??

Gewoon een boekje van iemand die zijn leven beschrijft en iets “tastbaars” na wil laten als hij er straks niet meer is voor zijn kinderen/ kleinkinderen en beveel het iedereen aan het ook te doen vooral als je in “geschonken tijd” leeft zoals ik d.m.v. zo een boekje een hoop emoties en frustraties en herinneringen kwijt kan. Dat lucht op !!

Toen ik boekje maakte van 39 bladzijden was het zo een beetje enkele weken voor kerstmis 2005 (21 JAAR GELEDEN DUS)

Bladzijde 13.

Ome Johan was dus in feite gewoon een boerenjongen van het platteland en een van de andere jongere broers ( oom Henk) van mijn tante die dus met de mijn oom de miljonair was getrouwd en werkte dus ook in het hotel net als een broer van hem die later ook schatrijk is geworden en ook op dezelfde midgetgolfbaan heeft gewerkt waar ik ook werkte maar de man was zo slim dat hij zag dat je met weinig investeringen een hoop geld kon verdienen ( boerenslimheid noemen ze dat) en leende van mijn rijke oom geld en begon zelf een midgetgolfbaan op een van de wadden-eilanden welke zo goed liep dat hij steeds meer geld verdiende en meer zaken opende en golfbanen en dus eindigde met een hoop geld dus je moet ook een beetje mazzel in je leven hebben. Ome Henk heette hij. Ome Johan was nou ook niet bepaald erg dom bleek achteraf want mijn oom had zich inmiddels ook op bouwexploitatie gestort en mijn oom zei ook tegen me dat ik zo jong als ik was zo een huis moest gaan kopen in de buitenwijken van Zandvoort in de Celciusstraat en was indertijd 32.000 gulden maar ik wilde geen molensteen om mijn nek ondanks dat hij wel garant wou staan en had toen al een beetje het idee “ertussenuit “te piepen want ik was het allemaal een beetje zat en was hij als mijn voogd benoemt inmiddels na de dood van mijn vader, en mijn moeder kon door haar ziekte niet voor me zorgen vaak. Maar ja wie denkt er nou op die jonge leeftijd bij na dat diezelfde woningen nog onlangs voor 425.000 euro !!!! zijn verkocht Het klikte gewoon niet tussen ons hoe graag hij het ook wilde en achteraf heb ik wel eens spijt dat ik zo onhebbelijk tegen de man geweest die het zo goed met me voor had maar ik zat nu eenmaal zo in elkaar en kon er niet tegen om in een “keurslijf” geperst te worden.

Als ik b.v. door het hotel van uit de midgetgolfbaan die ik runde liep naar de automatenhal naar mijn oom Johan liep binnendoor kwam je door de keuken onder in het hotel en kon er niet tegen als de koks opeens b.v. niet verder gingen met een mop vertellen of zo en ik noem maar wat. Het “aureool” van het “neefje van de baas” hing om je heen of je het nu leuk vond of niet en lag niet aan mij bedacht ik later maar is gewoon hoe de mensen zelf reageren. Maar goed. Ik verdomde alles en om toch maar een “beetje in het gareel” te komen kon ik een tijd bij een vriend van hem komen werken in de wijnhandel en was wel fijn want was vlakbij het ouderlijk huis van mijn meissie die net als ik ook al zo dwars liep te doen en door haar vader aan het werk werd gezet bij een stempelfabriek. Ik zocht haar dan s,middags in de lunchpauze op maar ja. We waren allebei nog veel te jong en op en gegeven moment maakte ze het uit en stortte mijn wereld compleet in.

Het was al zo een rottoestand vanwege die steeds maar conflictsituatie met mijn oom die ook mijn voogd was en kreeg je ook nog eens te maken met die imbecielen van Pro Juventute of zoiets die dan ook weer “toezichthouder” waren en moest je alle daden verantwoorden dat ik werd er bijkans gek van werd. Mocht dit mocht dat niet enzovoort Mijn oom gaf het een beetje op met me en maar het beste ook en inmiddels ontmoette ik een mooi meisje, ze heette Bea, en haar moeder was Francaise en haar vader een rasechte Mokumer. Was gelijk straalverliefd op dat kind en ben er jaren mee omgegaan en zelfs in ondertrouw geweest maar het is allemaal heel anders gelopen zoals het zo vaak in het leven gaat. Bea had een scooter en we hebben echt die jaren dat we samen waren geleefd als god in Frankrijk en veel dan ook letterlijk in Zuid-Frankrijk en de verhalen zag je bovenstaand. In de gang heb ik een foto plaat

Was een echte spring in het veld en voor alles in, avontuurlijk, knap, lief, spontaan en blijkbaar zat de liefde niet diep genoeg zoals jaren later zou blijken en soms begrijp ik mezelf niet meer en wat me toen allemaal bezielde en zal ik toen al een beetje lijp in elkaar hebben gezeten net zoals ik nu zo lijp ben dit allemaal te verwoorden en dat doe ik omdat het NU nog kan en er gerede kans is dat ik binnen afzienbare tijd er niet meer ben en steeds maar weer bleef en blijft het maar door mijn hoofd malen dit allemaal te verwoorden gek genoeg en sla dus alles op een floppy en bewaar afschriften zodat ook “misschien” mijn toekomstige kleinkinderen die “onzin”verhalen eens kunnen lezen al denk ik dat tegen die tijd iedereen me alweer vergeten is en zo gaat dat. Ome Niek en Tante Jikkie liggen nu alweer jaren en jaren samen begraven in een graf in Hilversum en er is geen hond meer die er ooit komt en in 1990 kreeg ik een heel grote doos met 18mm films ooit gemaakt door Ome Niek op zijn talrijke reizen naar Amerika, Canada, en overal eigenlijk wel naartoe en zijn cruises en ook familiefilms waar ook ik als kind nog opstond. Wat te doen met al die films ? Heb een oude 18 mm projector op de kop getikt en heb alle films afgedraaid op een wit scherm en dit opgenomen gelijktijdig met een videocamera en gelijktijdig er muziek bij gemaakt en op de films zie je me nog als peuter met mijn opa en oma uit Drente en opgenomen hier vlakbij op de Herman Heijeweg in de tuin grenzend aan de Boerenwetering waar ik zoveel stappen en herinneringen heb liggen uit mijn jeugdjaren.

Het is gek dat als ik hardloop vanuit mijn huis ik er in enkele minuten ben Heb daarna de familie benaderd waarvan velen wel een kopie van de band wilden hebben omdat Opa en Oma er nog op stonden en andere fragmenten maar daar heb je dan zo een doos barstenvol met films ooit met liefde opgenomen door de man en geen hond meer die er interesse in heeft en komt dan uiteindelijk terecht bij dat weerbarstige neefje en wat kan het toch raar lopen in het leven denk ik soms.

Ik heb jong geleerd dat rijkdom in je zit en niet is uit te drukken in geld of goederen. Helemaal arm en geen cent te makken hebben is ook niks maar heb nooit kunnen begrijpen dat mensen die rijk zijn steeds maar rijker willen worden en waar die bezetenheid vandaan komt. Ook heb ik gezien met eigen ogen dat rijkdom je niet hoeft te veranderen als mens en denk ik zelf dat het in je “roots” ligt hoe je er mee omgaat. Neem nou b.v. de zuster van mijn moeder die ooit eens samen met mijn moeder vanuit Drente “het Westen” opzocht en daar mijn oom tegen het lijf liep, De man had indertijd nog geen cent te makken en zijn ouders waren simpele kaasboeren ( dus ook weer van boerenafkomst feitelijk) en heeft hij zijn fortuin verzameld in en na de tweede oorlog o.a. door het openen van nachtclubs waar mijn vader overigens bedrijfsleider van was maar ook die twee konden niet door een deur omdat mijn vader al sjoemelde bij het leven en dan met water de jenever aanlengde in die nachtclubs die rijkelijk werden bezocht door de geallieerden na de oorlog. Zal wel in de genen zitten dus. Mijn vader vertelde me overigens dat ze na de oorlog door de verzetsbeweging waren gegrepen maar hun onschuld hebben ze kunnen aantonen door onderduikadressen te kunnen tonen en getuigen ervan lieten opdraven maar dat is een ander verhaal.

Vroeger bij Oom Niek lagen de kelders b.v. vol met allemaal van die Volendammer poppetjes in klederdracht en van die partijen haring in tomatensaus in blik en voorts nog meer van dat souvenirgedoe en ik denk dat hij ook daar erg groot mee is geworden na de oorlog en veel geld mee heeft verdiend want hij kocht de ene na de andere nachtclub op en verschillende hotels om en rondom het Leidseplein en ook Scheveningen. Ach ja, ik denk soms met weemoed terug aan de man met liefde ook wel.

Het hoopje mens dat er overbleef nadat zijn geliefde Jikkie (zuster dus van mijn moeder) was overleden was nog maar een schim van de man die hij altijd geweest was. Een knappe man met zwart achterovergekamd haar en zou in een maffiafilm niet misstaan maar was van nature heel zachtaardig en vroeg bij elke zakelijke beslissing wat mijn tante ervan dacht en dat was ook zo een schat van een mens. Nooit hooghartig en vanuit de hoogte en ze werd op handen gedragen door werkelijk iedereen en al het personeel waar ze ook kwam.

Als kind was ik er dus veel en zat Ome Niek altijd maar in de krant te koekeloeren naar de beursberichten en kon enorm hard om zichzelf soms lachen als hij dacht leuk uit de hoek te komen en thuis praatte mijn tante altijd Drents met haar zusters en zo en als Ome Niek dan weer het hoogste woord wilde hebben zei ze:” Rustig maar mien jong”” en was zo leuk. Buitenstanders zien dan zo een figuur te vergelijken een beetje als type Onassis en altijd in het pak en afstandelijk en thuis was het gewoon “Niek, mien jong” met zijn vrijetijdskleren aan en de pantoffels. Tja, ben blij het meegemaakt te hebben want heeft me al heel vroeg geleerd dat als je maar gewoon doet al gek genoeg is en dat zelfs de grootste boerenlul zonder opleiding “rijk” kan worden en nu liggen ze dan samen in Hilversum in het graf waar niemand nooit meer komt en ik denk, nu ik dit schrijf, er van de week eens naartoe ga als eerbetoon want dat hebben beiden wel verdiend en kan ik misschien op mijn manier “afscheid” nog eens van ze nemen al ben ik ervan overtuigt dat ik ze terugzie net zoals ik zeker weet mijn vader terug te zien en dat geloof kan niemand van me afnemen en daarom ben ik ook niet bang voor de dood die voor mij sneller zal komen als menigeen ander en misschien daarom ook wel de ”drang” dit boek/dagboek/weblog te schrijven nu en doe ik het in de eerste plaats eens voor mezelf ook en voor nogmaals diegenen die na me komen en kan iedereen aanbevelen iets dergelijks te doen en mee te gaan in het huidige computertijdperk die ons deze mogelijkheden geeft .

Hoeveel blijft er immers tegenwoordig niet verzwegen of niet gezegd in familierelaties in deze jachtige tijd met honderden t.v. kanalen en altijd maar druk, druk druk en achter zo een computer kan en MOET je je een uurtje dan rustig houden en komen alle herinneringen gek genoeg de een na de ander naar boven borrelen en wat maakt het nou uit zo een beetje getik op een computer toch ? Wie het wilt lezen leest het maar en wie niet wil doet het maar niet toch ? Vrijheid blijheid en dat is de kracht ook een beetje van internet en “misschien” is het wel fijn juist even tot rust te komen in het hectische alledaagse bestaan. Ben me ervan bewust dat er totaal geen lijn in dit verhaal zit en dat het maar van de hak op de tak springt dus als U het NU opgeeft geef ik u groot gelijk !

Bladzijde 14.

Nu ik dit type is het 28 november 2005 om 7 uur s,morgens en moet zo dadelijk voor de zoveelste keer naar het AMC en zal denk ik voor de 150e keer zijn dus ben ik daar kind aan huis en goed opletten dat er weer niet zo “kip zonder eieren” aan de kant van de weg zit die in zo een luxe autootje zo gluiperig dan mensen zoals ik gaat flitsen die een paar kilometer te hard rijden en net alsof ik voor mijn plezier weer naar het AMC moet. Moet zo dadelijk een echo van de lever laten maken en hoor dan 7 december telefonisch of die ( hopelijk) goed is alsmede het bloed wat straks afgetapt gaat worden en onderzocht gaat worden op kankercellen. Lag er pas om half een vannacht in en kon de slaap niet vatten en werd al om 10 voor 5 weer wakker en kon niet meer slapen en ben er maar af gegaan en gaan douchen en met de poes spelen en nu dus even nog voor ik wegga op de computer een beetje typen als afleiding. Ach iedereen zal wel iets herkennen en iets soortgelijks hebben meegemaakt met onderzoeken en uitslagen in ziekenhuizen en de spanning die dat met zich meebrengt en dan vooral bij zo een ernstige ziekte toch wel als kanker dat als een zwaard van Damocles elke keer om het halfjaar boven je hoofd hangt en/of ze iets gevonden zullen hebben en zit je je geestelijk alweer een beetje voor te bereiden op de ongelooflijke dreun die je dan krijgt te verduren als zo een arts door de telefoon zegt dat ze “helaas” een forse uitgezaaide tumor hadden gevonden in mijn long in oktober 2003 waaraan ik Januari 2004 ben geopereerd. Het is dus “all in the game” en heb ik in de bijna 6 jaar dat ik nu verder ben na mijn eerste diagnose darmkanker mee moeten leren leven en leef je als het ware van onderzoek naar onderzoek om het half jaar en zal iedere keer die enorme spanning weer terugkomen dus wel fijn nu dat ik een beetje afleiding vindt in die uren in het schrijven van zo een weblog of soort boek zeg maar. Voordeel is dat “als” de leverecho goed is de professor mij heeft gezegd dat ik dan wat hem betreft voor dat darmen en levergedoe niet meer terug hoef te komen . De 5 jaarstermijn is dan voorbij omdat ik september 2000 ben geopereerd aan die uitzaaiingen in mijn lever en tweederde deel lever is verwijderd toen dus hoop ik maar dat de uitslag goed is al blijf ik dan nog wel halfjaarlijks onder controle voor de longen. Die leveroperatie was een ingrijpend gebeuren maar kon me destijds niet schelen temeer ze de aangebrachte stoma van een half jaar ervoor dan zouden weghalen en ik het eigenlijk toen “had opgegeven” Wil nog even vertellen over dat onderzoek na de verwijdering van dus 2/3 deel van mijn lever waarin ze 3 grote metastasen hadden gevonden ( uitzaaiingen) en radicaal dus een deel verwijderd moest worden.

Men verzocht me na de operatie mee te doen aan een experiment/onderzoek om eens te gaan bekijken in hoeverre de lever na bepaalde tijd zou zijn aangegroeid en uiteraard voldeed ik graag aan dat verzoek en heb ik vrijwillig me opgegeven voor ook andere experimenten als ze me ervoor vroegen. Ik meen echt dat ik dat ook deed feitelijk voor anderen en de medemens al moest ik wel een verklaring tekenen dat ik het ziekenhuis zou vrijwaren van aansprakelijkheid als er wat mis zou gaan maar dat ging prima dus. Was ook zelf wel mooi om te zien. Kort na mijn operatie kreeg ik dus dat onderzoek en moet je geruime tijd op een soort brancard liggen en wordt je aangesloten aan allerlei apparatuur en krijg je in je aderen een groene vloeistof ingespoten en op een scherm zie je dan je lichaam als het ware en hoe de groene vloeistof zich langzaam maar zeker zich aftekent op het beeldscherm en zie je de weg die de vloeistof zich door je lichaam baant. Op een gegeven moment zie dan ook de omvang en de contouren van de lever ( tenminste wat er nog van was overgebleven).

Enkele maanden daarna werd hetzelfde onderzoek herhaald en zie je tot je grote verbazing dat de lever weer dermate was aangegroeid dat hij bijna dezelfde grootte had als voorheen ( de foto,s van VOOR de operatie) dus zit deze jongen met een geheel nieuwe lever in feite en gek eigenlijk dat de lever een orgaan is dat weer helemaal aangroeit .. Wel zien ze elke keer bij die leverecho,s “een verdacht plekje” een z.g. hemangioom maar dat zit er nu al jaren en moet ik zo dadelijk de dan dienstdoende arts er maar weer op wijzen want die dokters wisselen nog al eens daar bij die leverecho-afdeling. Wil voorkomen dat ze dan weer naar aanleiding van zo een plekje allerlei vervelende onderzoeken gaan doen en heb ik de arts in ieder geval erop geattendeerd hier niet paniekerig om te doen maar ja het is toch allemaal weer afwachten en vervelend.

Een operatie draai ik na al die operaties mijn hand niet meer voor om maar waar ik nachtmerries van nog heb is die chemokuur die ik heb gehad gedurende een half jaar na mijn leveroperatie in september 2000 en dat is er behoorlijk ingehakt .

Moest toen 6 maanden lang de eerste 5 dagen van elke maand me melden bij de chemo-afdeling in het AMC dus 5 dagen lang elke morgen er naartoe en dan moest je op een bed liggen en kreeg je een infuus in je arm en zag die chemische rotzooi langzaam in je aderen leegstromen en na een half uur kon je weer gaan. Het ergste vond ik persoonlijk de wachtkamer waar je dan moest wachten en soms nog jonge mensen zag zitten met kale hoofden en dan die in feite nog aan hun leven moesten beginnen en al op jonge leeftijd kanker hadden gekregen en dat verzachtte op een of andere manier je eigen ellende wrang genoeg, al was ik met mijn 56 jaar toen ook nu niet bepaald een van de ouderen en in feite te jong. Veel van de mannen waar ik toen gesprekken mee had zijn inmiddels overleden omdat ze feitelijk al “te ver” heen waren en in dat opzicht is darmkanker een zeer gevaarlijke ziekte waar je helemaal geen last van hoeft te hebben en het zich openbaart als het al te laat is en er al uitzaaiingen hebben plaatsgevonden in de lever, en elders.

Darmkanker ontstaat meestal uit een ontaarde poliep en als je nagaat dat bij 7 op de 10 mensen boven de 50 jaar deze poliepen worden aangetroffen kun je bedenken hoe groot de kans is dat zo een poliep zich op den duur zich gaat ontwikkelen tot een kanker. Mede ook dank zij mijn inspanningen in samenwerking met mijn prof en diverse commissies beginnen ze binnenkort aan een screening van darmkanker bij iedereen boven de 50 jaar in Amsterdam en ik raad u aan deze proef mee te doen want het kan immers uw leven redden. http://www.rivm.nl/Onder…/B/Bevolkingsonderzoek_darmkanker

Niet eens via een ingewikkeld onderzoek kunnen ze via bloed en ontlasting simpel aantonen of u tot de risicogroepen behoort en komt daarna pas het echte darmonderzoek wat door sommigen als vervelend wordt ervaren maar door mezelf niet behalve dan dat je voor zo een onderzoek in korte tijd zo een 4 liter vloeistof naar binnen moet werken om de darmen te reinigen en dat spul heet Clean-Prep en geloof mij nu maar dat dat een verschrikking is als je ieder half uur zo een glas van dat spul de avond voor zo een onderzoek naar binnen moet werken nog afgezien dat je helemaal “leegloopt” dan op de w.c. met de nodige krampen en zo ermee gepaard gaande . Heb al zoveel keer dat spul moeten drinken dat ik mijn hand er niet meer voor om draai en alles went zeggen ze.

Op dat inspuiten van dat gif elke 5 dagen van de maand volgden dan uiteraard heel veel vervelende dagen met misselijkheid ( overgeven een enkele keer) en een algeheel gevoel van malaise en continue van die rare roffelkrampen in de buik en die eerste dagen beleef je dan maar in een roes feitelijk en bent dan al blij in zo een periode dat je nog leeft en alles kan meemaken. Bovendien was het wel prettige bijkomstigheid dat ik grotendeels mijn haar kon behouden al werd het wel iets dunner als normaal De verpleegster die je helpen zijn en waren schatjes al was er een bij een die moeite had met het aanleggen van een infuus bij mij en heette Elles.

Ik heb nl. z.g. “roladeren” en dat zijn aderen die als het ware “rollen” dus krijg je er moeilijk vat op en juist die toch wel behoorlijke naalden bij zo een chemo-infuus konden dan spelbreker zijn. Meestal werd het met Elles een “bloedbad” wat ook weer een beetje overdreven is hoor maar ja als je zo een ader verkeert aanprikt is het al gauw een rode ellende dus na een maand verkozen Elles en ik maar om het door een ander te laten doen b.v. Esther of zo.

Mijn god wat een moordvrouwen waren dat en werken er nog steeds en zie ze af en toe op de gang omdat de longafdeling er naast ligt en vragen ze altijd hoe het ermee gaat en moet je echt wel liefde voor je vak hebben dagelijks allemaal mensen in te spuiten met dat in feite vergif. Behalve dat zowat mijn hele lever was verwijderd ook nog een een deel van mijn long i.v.m uitzaaiingen en een wonder dat ik na 30 jaar nog leef hè

Als de maand zo een beetje voor de helft om was kon ik me weer een beetje normaal voelen en beleefde ik gewoon weer het alledaagse leven tot het eind van de maand en probeerde je van elke dag te genieten omdat je wist dat bij de nieuwe maand je weer aan het infuus zou worden gelegd 5 dagen lang en dat dan weer die rotkrampen, misselijkheid en beroerde gevoel zou gaan beginnen en hoe meer ik aan dit weblog werk hoe meer ellende van die tijd naar boven komt aan herinneringen en heb ik het er soms echt wel moeilijk mee heb en het lijkt of ik het allemaal “heb weggeduwd” en “misschien” ook daarom eens goed dit weblog te schrijven om alles eens van me af te schrijven en het “opnieuw” te beleven allemaal en merk ik nu pas hoeveel er feitelijk is weggestopt aan gevoelens en lucht het op een of andere manier enorm uit het eens te kunnen vertellen aan familie en wie dan ook .

Ook vind ik dat ik door al die ellende er op een of andere manier “rijker” en bewuster daarna ben gaan leven en milder ben geworden in alles . Ook vind ik dat ergens het verplicht zou moeten worden gesteld dat mensen eens 1 dag om de drie maanden eens meedraaien als vrijwilliger in een ziekenhuis of zo en eens kunnen meemaken hoe bevoorrecht je in feite bent als je niet ziek bent en ook om dan alles eens te relativeren zodat men de eigen dagelijkse probleempjes dan minder erg worden en men gelukkiger in het leven staat. Het klinkt gek, maar die beginfase van mijn kankermedeling vergeet ik nooit meer. Het gevoel hebben dat je binnenkort wellicht dood bent en dan over de Albert Cuypmarkt loopt en het “gevoel” te hebben heel vreemd “er niet meer bij te horen “ Elk mens zou dit eens moeten ervaren en zou dan net als ik later “rijker” in het leven staan al zullen diegenen die het tot dit punt hebben volgehouden te lezen zeggen dat ik stapelkrankjorum ben nou en dan doen ze het maar en laat ik in ieder geval een aantal floppy,s achter en een weblog die misschien geen hond leest en wie het wel leest er “misschien” enige steun of lering eruit kan halen. Alles is maar net hoe je het bekijkt immers en nogmaals: de schrijver van dit weblog noemt zich leipelowietje dus een ieder wist/weet waar hij/zij aan begonnen is dus treft mij geen blaam. Ik heb wel degelijk het besef dat ik werkelijk van alles door elkaar haal en “misschien” is dat juist wel aantrekkelijk al zullen er wel weer van die “vak-idioten” zeggen dat het geen aandacht vast houdt en blah, blah, blah en meer van die onzin en daar veeg ik …..vult u maar in. Mij gaat het erom gewoon eens wat neer te pennen wat me al die jaren al heeft dwarsgezeten en ben ik “mijn ei” kwijt via zo een “weblog” en floppy en kan ik geestelijk de balans eens opmaken in een ruimer denkwezen over de misschien moeilijke tijd die er nog zit aan te komen. Nu moet ik oppassen niet te hoogdravend te gaan praten want dan wordt het boek alsnog dichtgeslagen ben ik bang voor. Maar goed het kan geen kwaad het allemaal te verwoorden .

Nu op naar bladzijden 15 en 16

Ik zie je later wel weer als ik aan bladzijde 15 begin en geniet onderwijl net als ik van ELKE dag